ΟΣΤΡΑΚΟ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ

Λίγα λόγια καρδιάς

Μόλις πριν λίγα λεπτά έλαβα ανέλπιστα στο e-mail μου την παρακάτω βιβλιοπαρουσίαση-κριτική για το βιβλίο μου "ΟΣΤΑΚΟ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ" και η συγκίνηση είναι το ίδιο δυνατή με εκείνη που ένιωθα και τότε που πρωτοκυκλοφόρησε το βιβλίο μου. Και είναι επίσης μεγαλύτερη η χαρά και η ικανοποίηση από το γεγονός ότι την κριτική-βιβλιοπαρουσίαση υπογράφει μια δόκιμη & αγαπημένη συγγραφέας, η καλή συνάδελφος κ. Αναστασία Ευσταθίου, την οποία και ευχαριστώ από καρδιάς. 

 

Η βιβλιοπαρουσίαση φιλοξενείται στο Μαγικό Κόσμο του Παιδικού Βιβλίου, στη στήλη "Βιβλία για νέους" της ηλεκτρονικής εφημερίδας www.kosvoice.gr   

 

 

Ο Μαγικός Κόσμος του παιδικού βιβλίου:

Βιβλία για νέους (Όστρακο στα μαλλιά)

 

από την ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ

στο Kosvoice.gr

 

ΟΣΤΡΑΚΟ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ

Βιβλιοπαρουσίαση

Στα σπονδυλωτά μυθιστορήματα το αντικείμενο πρέπει να διατρέχει όλους τους σπονδύλους. Μόνον τότε αυτού του είδους τα μυθιστορήματα αποκτούν αναγνωστικό ενδιαφέρον, εξάπτουν τη φαντασία του αναγνώστη και αποδίδουν την απαιτούμενη συνοχή στο μυθιστόρημα. Οι παραπάνω σκέψεις ικανοποιούνται στο έπακρο, σκέφτηκα, καθώς διάβαζα και την τελευταία σελίδα από το εφηβικό μυθιστόρημα με τίτλο «Όστρακο στα Μαλλιά» του Μερκούριου Αυτζή.

Στις 304 σελίδες του βιβλίου το αντικείμενο αποτελεί ένα όστρακο, που διατρέχει κάθε σπόνδυλο –ιστορία αναδεικνύοντας τo διαφορετικό συμβολισμό του ανά τους αιώνες. Στα χέρια της νεαρής Φιλίνας της νεολιθικής περιόδου γίνεται σήμα κινδύνου- σωτηρίας, για να χαρίσει το σχήμα του, στη συνέχεια, στην περικεφαλαία των γενναίων Μακεδόνων πολεμιστών της εποχής του Φιλίππου. Στα χρόνια της έντονης αστικοποίησης του ελληνικού κράτους γίνεται σύμβολο κάλλους αλλά και ανεξαρτησίας, έως το σήμερα, που το όστρακο γίνεται ουσιαστικά το νήμα που ενώνει την ελληνική ιστορία σαν αναπόσπαστη ζωογόνα ίνα στον οργανισμό του ελληνικού πολιτισμού.

Σε όλες, όμως, τις περιπτώσεις και στις χρονικές περιόδους με τις οποίες συνδιαλέγεται ο συγγραφέας, το όστρακο αποτελεί στοιχείο ελληνικότητας, αποπνέει μύρο θαλασσινό, εμπεριέχει το συμβολισμό της μοναδικής ελληνικής παράδοσης, αύρα πατρώας γης, ντυμένο με πράξεις ηρωικές αλλά και σκέψεις για το συλλογικό καλό και αμόλυντα όνειρα των νέων ανθρώπων.

 

Πρόκειται για μια καλαίσθητη έκδοση από τις εκδόσεις Ψυχογιός στην κατηγορία Νεανική λογοτεχνία. Το εξώφυλλο είναι καλός κράχτης για τον υποψήφιο αναγνώστη αγοραστή, καθώς το στήσιμό του περιλαμβάνει ένα κολάζ από στοιχεία των τεσσάρων σπονδύλων εποχών που αναφέρεται ο συγγραφέας.

 

Ο πρόλογος της Λίτσας Ψαραύτη και το σημείωμα της Λότης Πέτροβιτς –Ανδρουτσοπούλου δίνουν το στίγμα του βιβλίου. Οι διακεκριμένες συγγραφείς μπαίνουν στην ουσία και δεν φείδονται λόγια καρδιάς με επαίνους για το συγγραφέα και το έργο του, στέλνοντας ταυτόχρονα μήνυμα για την αξιοποίησή του στην εκπαιδευτική διαδικασία.

 

Σαν καλός φυσιοδίφης, από την άλλη, ο συγγραφέας εξετάζει τις χρονικές περιόδους, αναδεικνύοντας τον παλμό κάθε εποχής, το κοινωνικό γίγνεσθαι, τα πάθη και τις αγωνίες των απλών καθημερινών ανθρώπων που ζουν στον κάθε ελληνικό τόπο, το Ρωμιότοπο, όπως πολύ τρυφερά αναφέρει. Παράλληλα, τα καρδιοχτύπια των νέων ανθρώπων που αρχίζουν τη ζωή τους περνώντας το κατώφλι της ενηλικίωσης. Τον έρωτα, τις προσδοκίες τους αλλά και τον ρόλο των γονιών, συγγενών και προσφιλών προσώπων στις επιλογές των εφήβων.

 

Είναι τόσο καλοδουλεμένη κάθε χρονική περίοδος από το συγγραφέα, που η λογοτεχνική του πένα, σα χειρουργικό νυστέρι, επιχειρεί την ανατομία της εποχής με λεπτομερείς περιγραφές. Πετυχαίνει να τις αναδείξει χωρίς να κουράσει.

 

Το μυθιστόρημα έχει αφετηρία το σήμερα. Το στίγμα του βιβλίου δίνει η κραυγή αγωνίας για το χθες της Χρυσαυγής, συνταξιούχου δασκάλας. Στη συνέχεια, το κουβάρι της αφήγησης αρχίζει να ξετυλίγεται και να σταματά στη Νεολιθική περίοδο με τον α΄ σπόνδυλο να αναφέρεται στη Νέα Νικομήδεια (5.450 π.Χ.). Με κεντρικό πρόσωπο τη νεαρή Φιλίνα, στις 50 σελίδες αναπαριστάται η οργάνωση της κοινωνίας με τη μορφή του οικισμού, το υδάτινο στοιχείο των ποταμών, η οργάνωση της ζωής με τους κινδύνους και τις τελετές που με ιεροτελεστία τηρούσαν οι άνθρωποι δοξάζοντας Θεούς και τη Μητέρα-Φύση. "Η Μητέρα-Φύση είναι πηγή ζωής... Στα χέρια της γεννιόμαστε, στην αγκαλιά της ζούμε και όταν πια έρχεται η ώρα μας, μας παίρνει και στα σπλάχνα της βρίσκουμε τη γαλήνη". Οι άνθρωποι σέβονταν τη φύση και αντιμετώπιζαν με δέος την πλατιά θάλασσα που απλωνόταν μπροστά τους: "Εκεί κάτω στη θάλασσα βρίσκονται οι πύλες του κόσμου", μας λέει ο Δαΐσιος. Το νεολιθικό όστρακο γίνεται σύνθημα-σήμα κινδύνου, σάλπισμα σωτηρίας αλλά και νέα αρχή στο νέο τόπο, στους πρόποδες των Πιερίων που αναζήτησαν τη νέα τους κατοικία οι εκδιωκόμενοι σε εκείνον τον σκληρό κόσμο.

Στον β΄ σπόνδυλο ο συγγραφέας μας μεταφέρει στα χρόνια του Φιλίππου (360-359 π.Χ.) στις Αιγές, την πόλη που βρέχει η θάλασσα. Εδώ η δεκατριάχρονη Βεριννώ η βοσκοπούλα της Πέλλας ανακαλύπτει το όστρακο, το οποίο προσφέρει στο βασιλιά Φίλιππο τον Β΄ για την πρώτη ημέρα της αντιβασιλείας του. Από σύμβολο τύχης θα γίνει σύμβολο νικηφόρων μαχών των πολεμιστών. Η καυσία αντικαθίσταται από την περικεφαλαία. Οι μεταλλοτεχνίτες σφυρηλάτησαν το νέο σχέδιο, που στο εξής "μαζί με τη σάρισα, την πέλτη, το θώρακα και την  περικεφαλαία", αποτέλεσαν τα σύμβολα νίκης των Μακεδόνων βασιλιάδων, Φιλίππου και Μέγα Αλέξανδρου.

 

Στον γ΄ σπόνδυλο μεταβαίνουμε στον μακεδονικό κάμπο στην εκπνοή του 19ου αιώνα, όπου οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με τους «γείτονες του Βορρά», με τους σκληροτράχηλους κομιτατζήδες Βουλγάρους και όσους συνεργάζονται μαζί τους. Στις 90 σελίδες που καλύπτουν την περίοδο του μακεδονικού αγώνα, ο συγγραφέας περιγράφει την αλλαγή της ζωής των κατοίκων του βάλτου με την έλευση του τρένου. Εδώ πρωταγωνιστεί η Χρυσαυγή, κόρη ψαρά. Άλλος ένας έρωτας εξυφαίνεται στα χρόνια αυτά. Το όστρακο- αντικείμενο θα κοσμήσει τα τσουράκια που θα στολίσουν το κεφάλι της νύφη "ιρίδισαν τα όστρακα, έμοιαζαν με πανδαισία κρεμασμένα στις μπούκλες των μαλλιών της". Την ημέρα του γάμου της με τον εκλεκτό της καρδιάς της Στέφανο "ήταν σαν να φορούσε η Χρυσαυγή την περικεφαλαία του Μεγαλέξανδρου, αυτή που για αιώνες τιμούσαν οι προγιαγιάδες της".

Ο τελευταίος σπόνδυλος αφιερώνεται στη σύγχρονη Ελλάδα. Την Ελλάδα των Ολυμπιακών αγώνων. Η Χρυσαυγή μια έγνοια έχει, πώς να διαφυλάξει το θησαυρό της λαϊκής παράδοσης, τα κειμήλια της οικογένειας, σπουδαία κληρονομιά τρίτης και τέταρτης γενιάς. Ο Δήμος του τόπου της παραχώρησε το οίκημα, η οικογένεια θα χρηματοδοτούσε την αναστύλωση. Κι αφού έλαβε αρνητική απάντηση από την Οργανωτική Επιτροπή της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, στράφηκε για βοήθεια στους μετανάστες συγγενείς της. Το «ναι» του εξαδέλφου μετανάστη εργοστασιάρχη αναπτέρωσε το ηθικό της δασκάλας -θεματοφύλακα της πολιτιστικής κληρονομιάς. Στα εγκαίνια του Αργυροπούλειου Λαογραφικού Ιδρύματος η ανιψιά της Αυγή, μετά από πολλές περιπέτειες, δέχεται να υποδεχτεί τον κόσμο φορώντας την παραδοσιακή φοερσιά της οικογένειας και πείθεται ότι είναι μεγάλη τιμή γι' αυτήν. 

Ένα βιβλίο καλογραμμένο, ψαγμένο, με ευφάνταστη σύλληψη, όπου ο συγγραφέας κρύβει καλά την αγωνία του για τη διαφύλαξη της παράδοσης και του λαϊκού μας πολιτισμού, όπως αναφέρει στο επίμετρο του βιβλίου. Οι περιγραφές εθίμων, παραδόσεων και τελετών σαν αυτές της παραδοσιακής μακεδονίτικης φορεσιάς, το έθιμο του κλήδωνα ή την τελετή προς τιμήν της Μητέρας-Φύσης στην Ιερά Οδό είναι λεπτομερείς και παραστατικές με ολοζώντανες εικόνες.

 

Το νήμα, που ξετυλίγεται από τη Νεολιθική Περίοδο και φτάνει ως το σήμερα, ενώνει τις ζωές των ανθρώπων της μακεδονικής γης μέσα από ιεροτελεστίες, έθιμα και παραδόσεις. Το όστρακο στα μαλλιά γίνεται έτσι σύμβολο ελληνικότητας.

 

Ο σύγχρονος έφηβος αναγνώστης θα βρει πολλά κοινά στοιχεία για τις αγωνίες του, τα όνειρα για το μέλλον με τα όνειρα που έκαναν οι νέοι άλλων μακρινών πολύ πιο δύσκολων από τη δική του, εποχών. Η ζωή τεσσάρων κοριτσιών σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους γίνεται σύμβολο γνώσης της ίδιας της ιστορίας μας. Πραγματικά ένα σπουδαίο βιβλίο!

 

Αναστασία Ευσταθίου

ΠΙΚΡΟ ΓΛΥΚΟ ΛΕΜΟΝΙ

Δεν είναι λίγες οι φορές που λαχταράς να βουτήξεις στις σελίδες κάποιου βιβλίου και παρέα με τους ήρωές της ιστορίας του να γευτείς συναισθήματα που ακόμα και μια ολόκληρη ζωή δε σου προσφέρει.

Κάπως έτσι, από μια τέτοια ενδόμυχη επιθυμία επέλεξα για τούτο τον Αύγουστο το βιβλίο της Σοφίας, χωρίς ωστόσο να γνωρίζω τι θα συναντήσω. Η μόνη προτροπή μου η εκτίμησή μου προς το άτομό της. Και η δικαίωση της επιλογής μου φάνηκε από την πρώτη κιόλας σελίδα, από τις πρώτες κιόλας φράσεις, που δεν διαψεύστηκε μέχρι το τέλος.

Πρόκειται για ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί, μα όταν το διαβάσεις μια και μόνο φράση κυριαρχεί στο μυαλό σου: "Γιατί τέλειωσε; Δεν ήθελα να τελειώσει. Θέλω κι άλλο..." Σφιχτοδεμένο σαν ρόδι και μυρωδάτο σαν το λεμόνι σε ταξιδεύει στις σελίδες της νεότερης ιστορίας μας, παρέα με ήρωες που ο καθένας αλλά και όλοι μαζί ξετυλίγουν μπροστά στα έκπλητα μάτια σου και στα μάτια του ανυποψίαστου αναγνώστη πτυχές και γεγονότα που στους περισσότερους αλλά και σε μένα ήταν άγνωστα. Ο λόγος λιτός μα και πλούσιος συνάμα, η γλώσσα σφιχτή, η γραφή δομημένη με μαεστρία, έτσι που καμιά λέξη και καμιά φράση της δεν περισσεύει. Οι ήρωες, πέρα για πέρα αληθινοί, σε παρασέρνουν στο διάβα τους κι εσύ μαγεμένος από τον αρθορμητισμό ή τον παρορμητισμό τους, την κακομοιριά ή την λεβεντιά τους, την ντομπροσύνη ή την αδυναμία τους, από την αλήθεια ή το ψέμα, τούς ακολουθείς με αγωνία και έκσταση. Πονάς με τον πόνο τους, χαίρεσαι στις χαρές τους, φοβάσαι με το φόβο τους και σαν να είσαι ένας από δαύτους λυτρώνεσαι με κάθε τους επιλογή, σε βαθμό που στο τέλος νιώθεις σαν να βγήκες από την κολυμπήθρα του Σιλοάμ.

Εν κατακλείδι, το "Πικρό Γλυκό Λεμόνι" σου γαργαλάει διαρκώς τον ουρανίσκο και εντέλλει σου αφήνει μια μοναδική, τελείως ξεχωριστή πικρόγλυκη γεύση.

Πολλά, πολλά συγχαρητήρια στη Σοφία Βοΐκου για το αριστούργημά της, αλλά και στη Χρυσούλα Μπουκουβάλα για το τόσο γαργαλιστικό της εξώφυλλο.

 

ΘΑΝΟΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ - ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από ΤΟ ΒΗΜΑ

     

Ο Θανάσης Ψυχογιός     ----------------------------------------------      Ο εκδότης των βιβλίων μου

 

Η μητέρα του ήθελε να γίνει κληρικός. Εκείνος είναι σήμερα ο εκδότης των μεγάλων επιτυχιών. Στο διάστημα που μεσολάβησε, από τα παιδικά χρόνια στην Αγία Παρασκευή Λοκρίδος ως σήμερα, φοίτησε στην Εκκλησιαστική Σχολή της Κορίνθου, τελείωσε τη Θεολογική και μετά τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, παρακολούθησε κάποια μαθήματα στη Νομική, εργάστηκε ως αχθοφόρος και οικοδόμος και τελικά άφησε την αδελφή του να τον παρασύρει στον κόσμο των πλασιέ του βιβλίου. Σαράντα ένα χρόνια αργότερα, είναι ο ιδρυτής της μόνης ελληνικής εκδοτικής επιχείρησης που δεν φοβάται την κρίση και η οποία έσπασε το φράγμα των ελληνικών συνόρων ιδρύοντας εκδοτικό οίκο στην Κωνσταντινούπολη. Ο λόγος για τον Θανάση Ψυχογιό, των ομώνυμων εκδόσεων, τον τέταρτο εκδότη που φιλοξενήθηκε στη σειρά εκδηλώσεων «Οι εκδότες και η ιστορία τους», τη Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου, στο βιβλιοπωλείο «Ιανός» στην Αθήνα.

«Δεν υπάρχουν εμπόδια» είναι το μότο των εκδόσεων Ψυχογιός, το οποίο μοιράζονται οι συνεργάτες και οι συγγραφείς του εκδοτικού οίκου που το 2012 τύπωσε 200 τίτλους και πούλησε δύο εκατομμύρια αντίτυπα βιβλίων. Επιμονή και καλή… μύτη φαίνεται πως είναι τα μυστικά της επιτυχίας του εκδότη του Χάρι Πότερ της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, των μπεστ σέλερ του Γιώργου Πολυράκη, της Λένας Μαντά, της Πασχαλίας Τραυλού, της Χρυσηίδας Δημουλίδου και της Καίτης Οικονόμου αλλά και του Ουμπέρτο Έκο, του Χαρούκι Μουρακάμι, του Πίτερ Κάρεϊ.

Τους σταθμούς στην εκδοτική διαδρομή του Θανάση Ψυχογιού παρουσίασε ο δημοσιογράφος Γιάννης Μπασκόζος, επιμελητής της σειράς «Οι εκδότες και η ιστορία τους». Έτος ίδρυσης 1972. Μια επιχείρηση εμπορίας βιβλίων, η Modern Books Club, που στήνει ο Θανάσης Ψυχογιός με την αδελφή του σε ένα μικρό γραφειάκι στην οδό Ακαδημίας. Τότε ήταν της μόδας τα «πακέτα». Πολύτομες σειρές ιστορίας και λογοτεχνίας, άπαντα λογοτεχνών, εγκυκλοπαίδειες.

Ο Θανάσης Ψυχογιός ήταν καλός στις ομαδικές πωλήσεις. Αγόραζε σειρές από τους Κουτσουμπό, Φυτράκη, Χρυσό Τύπο, Κουμουνδουρέα, Μέλισσα και τις πουλούσε σε γραφεία, σε αξιωματικούς στη Σχολή Πεζικού στη Χαλκίδα, όπου είχε διατελέσει γραμματέας, οπουδήποτε είχε πρόσβαση. «Πήγαινα στη Σχολή Αδελφών Νοσοκόμων του "Ευαγγελισμού" και πουλούσα την "Εγκυκλοπαίδεια της γυναίκας" στις 25 από τις 30 μαθητευόμενες νοσοκόμες. Βοηθούσε και η θεολογική ιδιότητά μου». Όταν ήρθε ο διορισμός του ως θεολόγου στη δημόσια εκπαίδευση ήταν πλέον αργά. Είχε ήδη μια δουλειά που του απέφερε αρκετά χρήματα. Καλού κακού όμως, είχε βγάλει και επαγγελματικό δίπλωμα οδήγησης, «για να μην πεινάσει η οικογένεια» σε περίπτωση που τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά. Τα πράγματα πήγαν καλά.

«Είμαι αυτοδημιούργητος, αλλά δεν είμαι ο μόνος. Στον χώρο του επιχειρείν οι περισσότεροι της γενιάς μου ξεκίνησαν από το μηδέν. Οι περισσότεροι εκδότες ήταν πωλητές ή υπάλληλοι βιβλιοπωλείου που τους δόθηκε η ευκαιρία να αναπτυχθούν», υποστήριξε ο Θανάσης Ψυχογιός. Οι ευκαιρίες περνούν μπροστά μας διαρκώς, «σαν κινηματογραφική ταινία», είπε, απλώς «δεν έχουμε μάτια να τις δούμε». Πρέπει κανείς να είναι «ανήσυχος», σε εγρήγορση. Εκείνος πήγαινε από το 1975 στην Έκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης. Δεν είχε χρήματα για να αγοράσει ξένους συγγραφείς, παρακολουθούσε όμως πώς κινούνταν η διεθνής αγορά του βιβλίου.

Το βήμα από την εμπορία στην έκδοση βιβλίων έγινε τον Δεκέμβριο του 1978, παραμονές Χριστουγέννων, με τέσσερα παιδικά βιβλία: Η μικρή Ζοζεφίνα και Ούγκο και Ζοζεφίνα της Μαρίας Γκρίπε (Βραβείο Άντερσεν), Οι περιπέτειες τριών φίλων της Ντάγκμαρ Γκαλίν και Το παιδί και το αστέρι του Πιερ Πελό. Τον Φεβρουάριο του 1983 κυκλοφορεί το πρώτο βιβλίο ξένης λογοτεχνίας για ενηλίκους, τις Οχιές του Φρανσουά Μοριάκ. Ακολουθεί το Γκραντ Οτέλ της Βίκι Μπάουμ, το Μονσινιόρ Κιχότης του Γκράχαμ Γκρν και Η τελευταία χάρη του Μπέρναρντ Μάλαμουντ. Το Άρωμα του Πάτρικ Ζίσκιντ ήταν η πρώτη μεγάλη εμπορική επιτυχία στην ξένη λογοτεχνία. «Οι κριτικές στα ελληνικά έντυπα ήταν αρνητικές, αλλά εμείς δεν προλαβαίναμε να τυπώνουμε» είπε ο εκδότης. Ακολούθησε η επιτυχία του Θεού των μικρών πραγμάτων, της βραβευμένης με Booker Αρουντάτι Ρόι και βιβλία ορόσημα μιας γενιάς, όπως η Μόμο και το Ιστορία χωρίς τέλος του Μίχαελ Έντε.

Στην αρχή δεν εξέδιδε Έλληνες. «Ήμασταν μικρή εταιρεία και πιστεύαμε ότι δεν μπορούσαμε να τους διαχειριστούμε» αποκάλυψε ο Έλληνας εκδότης. Το πρώτο βιβλίο ενηλίκων στην ελληνική λογοτεχνία ήταν το Έτσι ήρθε η ανησυχία του Δημήτρη Μποσινάκη, το 1992. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία στην ίδια κατηγορία ήταν το Χορεύοντας στη σιωπή του Γιώργου Πολυράκη το 1998. Το Αθηνά, ευτυχώς που δεν γεννήθηκα όμορφη (2000) του Κώστα Καρακάση και Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι (2007) της Λένας Μαντά πούλησαν εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα συνεισφέροντας, μαζί με την επιτυχία του Χάρι Πότερ, στην αλματώδη ανάπτυξη του εκδοτικού οίκου.

Από τη δεύτερη γενιά, ο Χάρης Ψυχογιός μίλησε για τη δραστηριότητα του εκδοτικού οίκου στον τομέα των e-books, δίνοντας μια νηφάλια εικόνα της κατάστασης στην Ελλάδα. Η μικρότερη της οικογένειας, η Πένυ Ψυχογιού, έκανε λόγο για την εκδοτική εταιρεία Pena Kitar Yayilani που ίδρυσαν πρόσφατα οι εκδόσεις Ψυχογιός στην Τουρκία, η οποία προγραμματίζει την κυκλοφορία 20 τίτλων μέσα στο 2013. Η αρχή θα γίνει με βιβλία συγγραφέων από τη διεθνή αγορά και στη συνέχεια θα ακολουθήσουν ελληνικοί τίτλοι μεταφρασμένοι στα τουρκικά, σε μια προσπάθεια προώθησης της ελληνικής λογοτεχνίας προς τη γείτονα.

Δεδομένου ότι δεν έχουμε ακόμη μια συστηματική ιστορία των εκδοτικών οίκων στην Ελλάδα, και προβλέπεται πως θα αργήσει να γραφτεί, αυτή η σειρά εκδηλώσεων του «Ιανού» έχει τον χαρακτήρα ντοκουμέντου. Κάθε εκδήλωση μοιάζει με φωτογραφικό στιγμιότυπο που απαθανατίζει διαφορετικές όψεις του εκδοτικού χώρου και διακριτές προοπτικές. Αθροίζοντάς τες στο τέλος, θα έχουμε μια εύγλωττη εικόνα της κατάστασης και μια ερμηνεία για τη βαθιά κρίση που ταλαιπωρεί τον χώρο του βιβλίου τον τελευταίο καιρό, όχι μόνο την οικονομική αλλά και τη θεσμική. Από τους εκδότες που παρουσιάστηκαν μέχρι στιγμής στη σειρά «Οι εκδότες και η ιστορία τους», ο Ψυχογιός δεν έχει τη βαριά ιστορία του Ίκαρου, δεν είναι το λίκνο του σύγχρονου ελληνικού μυθιστορήματος όπως ο Καστανιώτης, δεν έχει το προφίλ της εστέτ διανόησης της Άγρας. Η ιστορία που αφηγείται είναι μια ιστορία επιτυχίας και προβάλλει την όψη του εκδοτικού ως επιχείρησης, μια όψη που υποτιμήθηκε -ίσως και περιφρονήθηκε- την εποχή που οι επιχορηγήσεις και τα δάνεια κινούσαν τα πράγματα και οι 10.000 τίτλοι συνολικής ετήσιας εκδοτικής παραγωγής έδιναν την εντύπωση ενός τομέα ανθηρού, ισχυρού και ζωηρά αναπτυσσόμενου.

«Προσπαθούμε να συνδυάσουμε την εμπορικότητα με την ποιότητα για να έχουμε παρόν και μέλλον», τόνισε ο Θανάσης Ψυχογιός, πράγμα που αποδεικνύεται βασικό στην εποχή της κρίσης. Όπως ανέφερε ο Νίκος Ψυχογιός, ο δευτερότοκος γιος, παρά την πτωτική τάση της αγοράς οι πανελλήνιες έρευνες αναγνωσιμότητας που διεξάγει ο εκδοτικός οίκος ετησίως μαρτυρούν ότι έχει αυξηθεί οριακά το αναγνωριστικό κοινό τα τελευταία χρόνια. Επομένως, η κρίση είναι η ευκαιρία των Ελλήνων εκδοτών να προσφέρουν βιβλία στο ελληνικό κοινό που θέλει να διαβάσει. «Η κρίση θα επιφέρει κάθαρση», σχολίασε απαντώντας σε ερώτηση ο Θανάσης Ψυχογιός, «αλλά ίσως είναι και καλό να φύγουν από τον χώρο εκδότες που λειτουργούσαν με τον αυτόματο πιλότο, με δάνεια ή κρατικοδίαιτοι, και οι οποίοι συναγωνίζονται επιχειρηματίες σοβαρούς και συνετούς».

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν μεταξύ άλλων συνεργάτες και συγγραφείς των εκδόσεων Ψυχογιός, ο Στέφανος Δάνδολος, ο Δημήτρης Στεφανάκης, η Πασχαλία Τραυλού, ο Μάκης Τσίτας, ο Φίλιππος Φιλίππου, οι εκδότες Σταύρος Πετσόπουλος και Γιάννης Σολδάτος, ο βιβλιοπώλης Γιώργος Παπασωτηρίου, ο εκδότης και ιδιοκτήτης του Ιανού Νίκος Καρατζάς και βεβαίως η Λένα Μαντά, η σταρ του εκδοτικού οίκου, η οποία μίλησε για τον εκδότη της με τα καλύτερα λόγια - ένα παράπονο είχε μόνο να καταθέσει, ότι «είναι φανατικός αντικαπνιστής».
 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ IBBY

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΙΒΒΥ

Ιανουάριος 2013

Αποστολή της Διεθνούς Οργάνωσης ΙΒΒΥ είναι να προάγει την αγάπη για το καλό βιβλίο και να στρέφει το ενδιαφέρον του κόσμου σε αυτό. Όλα αυτά τα χρόνια της λειτουργίας του Ε.ΚΕ.ΒΙ., μοναδικού φορέα άσκησης πολιτικής βιβλίου, το Ελληνικό Τμήμα της ΙΒΒΥ συνεργάστηκε στενά μαζί του από την πρώτη μέρα της ίδρυσής του. Τα εννέα διοικητικά συμβούλια του Ελληνικού Τμήματος της ΙΒΒΥ αυτό το διάστημα των 19 ετών λειτουργίας του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου βρήκαν κοινό όραμα και με τους τρεις διευθυντές του: τη Μυρσίνη Ζορμπά, τον Χρήστο Λάζο, την Κατρίν Βελισσάρη. Για όλους μας προτεραιότητα ήταν και είναι το βιβλίο για παιδιά.

Αναφέρουμε ενδεικτικά μερικές από τις κοινές δράσεις: Με ένα βιβλίο πετάω, Σκυταλοδρομία ανάγνωσης, Θεματικά φυλλάδια με προτάσεις βιβλίων, Συμμετοχή με εκδηλώσεις στη Διεθνή Έκθεση στη Μπολόνια, Συμμετοχή Συγγραφέων Παιδικής Λογοτεχνίας στην Έκθεση Φρανκφούρτης με τιμώμενη χώρα την Ελλάδα, Συμμετοχή ως Τιμώμενη Χώρα στη Διεθνή Έκθεση της Μπολόνια («Ξυπόλητες εικόνες»- Έκθεση Ελλήνων Εικονογράφων), Παιδική και Εφηβική γωνιά με παράλληλες εκδηλώσεις για παιδιά στις Εκθέσεις Βιβλίου, Περιοδικό Ithaka, Οργάνωση και κάλυψη εξόδων για επισκέψεις συγγραφέων και εικονογράφων σε σχολεία όλης της επικράτειας, παρουσιάσεις Ελλήνων Συγγραφέων στο εξωτερικό, Στήριξη του εορτασμού της 2ας Απριλίου-Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου, καθιέρωση διεθνούς Έκθεσης Παιδικού Βιβλίου, δημιουργία ιστότοπου «Μικρός Αναγνώστης» ο οποίος απέσπασε και ευρωπαϊκό βραβείο, δημιουργία Λεσχών Ανάγνωσης, στήριξη Εκδηλώσεων σε βιβλιοπωλεία, ενίσχυση Μεταφράσεων ελληνικών παιδικών βιβλίων στο εξωτερικό, πρόγραμμα Φιλαναγνωσία σε 961 σχολεία με παράλληλες επιμορφώσεις εκπαιδευτικών, έρευνες Αναγνωστικής Συμπεριφοράς, Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών, Συναντήσεις με διεθνείς προσωπικότητες του βιβλίου.

Αυτές είναι μερικές από τις δράσεις του ΕΚΕΒΙ με στόχο τη δημιουργία δια βίου αναγνωστών. Σίγουρα υπάρχουν και πολλές άλλες. Για όλες αυτές τις δράσεις εργάστηκαν σκληρά, (την τελευταία περίοδο ακόμη κι απλήρωτοι) δεκάδες εργαζόμενοι που έκαναν τα αδύνατα δυνατά.

Και τώρα; Όλες αυτές οι προσπάθειες θα πάνε χαμένες;

Συγγραφείς, εικονογράφοι, εκπαιδευτικοί, εκδότες δεν πρέπει να επιτρέψουμε να χαθεί άλλη μία ευκαιρία για τη φιλαναγνωσία.

Το Ελληνικό Τμήμα της ΙΒΒΥ, προτείνει στα μέλη του να δράσουν για άλλη μία φορά εθελοντικά:

• Πραγματοποιώντας τις προγραμματισμένες επισκέψεις στα σχολεία (τουλάχιστον στον τόπο κατοικίας τους)
• Υιοθετώντας τις ήδη υπάρχουσες Λέσχες Ανάγνωσης
• Συνεχίζοντας τα Σεμινάρια Φιλαναγνωσίας για Εκπαιδευτικούς
• Αναλαμβάνοντας πρωτοβουλία να φτάσουν βιβλία στα σχολεία

Το Ελληνικό Τμήμα της ΙΒΒΥ αναλαμβάνει τον συντονισμό δράσης όλων των ανθρώπων του παιδικού βιβλίου που συμμερίζονται αυτές τις θέσεις και θέλουν να δουλέψουν εθελοντικά. Η έκθεση της Μπολόνιας απέχει μόλις εβδομήντα μέρες. Η Διεθνής Οργάνωση ΙΒΒΥ θα είναι εκεί με καλά ελληνικά παιδικά βιβλία και με τους νέους έλληνες υποψήφιους για το Βραβείο Άντερσεν 2014.

Τους κρατικούς οργανισμούς μπορεί να τους καταργεί η πολιτεία και οι υπουργοί που τους έφτιαξαν. Τη δύναμη που έχει ένα βιβλίο και όσα μπορεί να προσφέρει σε ένα παιδί, δεν μπορεί!

«…το βιβλίο εξελίσσεται όπως ένα ζωντανός οργανισμός,

και με το επιπλέον ότι δεν γερνάει ποτέ.»

Οδυσσέας Ελύτης (1979 - Έκθεση Φρανκφούρτης)

 

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΤΗΣ ΛΟΤΗΣ ΠΕΤΡΟΒΙΤΣ

Ιδού λοιπόν το μέγα σκάνδαλο των 453,6 ευρώ!

Και ενώ συνεχίζεται ο επαίσχυντος διασυρμός της άμισθης επιστημονικής επιτροπής της υπεύθυνης για την εφαρμογή του προγράμματος φιλαναγνωσίας, η σπίλωση των υπολήψεων των μελών της (μεταξύ των οποίων τέσσερις διακεκριμένοι καθηγητές πανεπιστημίου) και ιδιαίτερα η κατασυκοφάντηση δύο συγγραφέων, που διέπραξαν το «έγκλημα» να περιλάβουν έξι βιβλία τους –όσα και πολλών άλλων- στον κατάλογο «προς αγοράν» 398 τίτλων, παίρνω μολύβι και χαρτί να υπολογίσω τα χρήματα που θα καρπώνονταν οι δύο αυτοί «κομπιναδόροι», όπως αποκλήθηκαν, από το εν λόγω «σκάνδαλο». Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

Η τιμή ενός βιβλίου για παιδιά, από αυτά που περιλαμβάνονται στον κατάλογο είναι κατά μέσον όρο 7 ευρώ (ίσως και λιγότερο αν υπολογίσει κανείς τις εκπτώσεις που θα γίνουν από τους εκδότες). Το ποσοστό των πνευματικών δικαιωμάτων, όπως είναι τοις πάσι γνωστό, κυμαίνεται από 10 έως 15% της τιμής του βιβλίου. Κανονικά λοιπόν θα έπρεπε να υπολογίσουμε έναν μέσο όρο 12% , αλλά ας μείνουμε στο 15%, εφόσον πρόκειται για διακεκριμένους συγγραφείς. ΄Αρα από τα 7 ευρώ της τιμής του κάθε βιβλίου θα εισέπρατταν 1,05 ευρώ και για τα έξι βιβλία 6,30 ευρώ Χ 90 αντίτυπα = 567 ευρώ συνολικά. Από αυτά, αφαιρουμένου του φόρου 20% που παρακρατείται (και που συντομότατα θα αυξηθεί), δηλαδή 113,4 ευρώ, θα εισέπρατταν τελικά το ιλιγγιώδες συνολικό ποσό 453,6 ευρώ!!!

Και τώρα κάθε καλόπιστος άνθρωπος με κοινή λογική, ας ρίξει μια προσεκτική ματιά στις ιστοσελίδες των εν λόγω συγγραφέων www.vagelisiliopoulos.gr και www.kontoleon.gr, όπου αναφέρονται οι δεκάδες των βιβλίων τους για παιδιά σε πολλαπλές επανεκδόσεις και ας αναρωτηθεί: Είναι δυνατόν να ήταν τόσο ανόητοι αυτοί οι προικισμένοι δημιουργοί ώστε να θελήσουν να διακινδυνεύσουν το καλό τους όνομα και την υπόληψή τους για να κερδίσουν αυτά τα 453,6 ευρώ; Τα είχαν ανάγκη; Όταν μάλιστα και οι δύο, όπως όλοι οι λογοτέχνες στην Ελλάδα και σε όλες τις χώρες με τις «μικρές» λεγόμενες γλώσσες, έπρεπε να έχουν πρώτα εξασφαλίσει ένα βιοποριστικό επάγγελμα και ύστερα να ασχοληθούν με τη λογοτεχνία; Και αν είχαν τόση μεγάλη ανάγκη από αυτό το «υπέρογκο» ποσό, θα πρόσφεραν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους για την εφαρμογή του προγράμματος επί ένα και πλέον χρόνο; Δε θα ήταν πιο συμφέρον γι’ αυτούς να μη σπαταλήσουν τον πολύτιμο χρόνο τους, αλλά γράψουν το λιγότερο ένα ακόμη ευπώλητο βιβλίο;

Σε μια χώρα όμως όπου δυστυχώς όλο και περισσότερο ανθεί η συκοφαντία, η μισαλλοδοξία, ο φθόνος, η κακοήθεια, η μικρότητα, τι μπορεί να περιμένει κανείς παρά τη διαστροφή της πραγματικότητας και την παραπληροφόρηση, προκειμένου να ικανοποιηθούν μικροσυμφέροντα και απωθημένα. Και να σταματούσε εκεί το κακό θα ήταν καλά. Πολύ φοβάμαι όμως ότι έτσι ολισθαίνει «ανεπαισθήτως» η κοινωνία μας όλο και περισσότερο προς ένα κρυφό «νεοναζισμό» που ξεφυτρώνει εκεί που δεν τον περιμένεις: Στους δήθεν πολέμιους αυτού του δηλητηριώδους καρπού. Γιατί τι άλλο από «νεοναζισμός» είναι να κατηγορείς και να συκοφαντείς όσους νομίζεις πως στέκονται εμπόδιο στα μικροσυμφέροντα και στα σχέδιά σου, ξέροντας μάλιστα ότι θα βρεις ευήκοα ώτα, που θα σπεύσουν να «καρατομήσουν» τους δήθεν ύποπτους χωρίς καν να τους ζητήσουν εξηγήσεις, χωρίς έστω να τους αφήσουν να απολογηθούν! Τι άλλο δηλαδή έκαναν οι Ναζί όταν έστελναν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όσους δεν ήταν της αρεσκείας τους; Κι επειδή ο κατήφορος δε σταματάει εύκολα, το επόμενο στάδιο δεν αποκλείεται να είναι οι θάλαμοι των αερίων. Και μετά οι φούρνοι.

Έτσι και με την περίπτωση των καταγγελιών για κάποια ανύπαρκτα «λάθη» (πέραν ίσως των ελαχίστων υπαρκτών) της επιτροπής και σε άλλους τομείς: Σκόπιμα και για να ενισχύσουν τις θέσεις τους, οι παραπονούμενοι-καταγγέλλοντες εκδότες συνδύασαν την αγορά των βιβλίων με το πρόγραμμα επισκέψεων των συγγραφέων στα σχολεία – δυο εντελώς ξεχωριστές δράσεις. Διότι οι μεν επισκέψεις των συγγραφέων γίνονται με την ελεύθερη επιλογή και πρόσκληση από τα ίδια τα σχολεία στην αρχή της σχολικής χρονιάς, τα δε 40 βιβλία που θα έπαιρνε κάθε σχολείο θα έφταναν στη βιβλιοθήκη του σχεδόν στο τέλος της χρονιάς, άσχετα με το ποιον συγγραφέα θα είχε καλέσει. Ωστόσο, οι καταγγέλλοντες, προσποιούμενοι ότι δεν το έχουν κατανοήσει, αναφέρουν σε επιστολή τους προς το ΕΚΕΒΙ τα εξής:

«…(Στην ιστοσελίδα του ΕΚΕΒΙ) διαβάζουμε ότι: «συνολικά 219 συγγραφείς (Έλληνες και ξένοι) και 56 εκδοτικοί οίκοι εκπροσωπούνται στην τελική λίστα.» Διαβάζουμε επίσης, ότι «αλλά και υπακούοντας από την άλλη στις ανάγκες του προγράμματος ώστε τα σχολεία να διαθέτουν, πρωτίστως, και βιβλία των ζώντων δημιουργών, με τους οποίους άλλωστε καλούμε τα σχολεία να «συνεργαστούν» (να τους διαβάσουν, να τους συναντήσουν, να οργανώσουν δραστηριότητες μαζί τους κ.ο.κ.).» Σύμφωνα με το παραπάνω σκεπτικό, εάν αφαιρέσουμε τους μετρημένους 68 ξένους συγγραφείς (στοιχεία άμεσα διαθέσιμα, αν ζητηθούν) μας μένουν 151 Έλληνες, εκ των οποίων 39 τεθνεώτες (στοιχεία άμεσα διαθέσιμα, αν ζητηθούν) και εάν αφαιρέσουμε τον Αίσωπο (4 τίτλοι) και τον Αριστοφάνη (7 τίτλοι) μένουν 110 ζώντες συγγραφείς, εκ των οποίων 21 σε μεγάλη ηλικία (στοιχεία άμεσα διαθέσιμα, αν ζητηθούν). Συμπερασματικά, και σε σχέση με την πρόθεση του προγράμματος να επισκεφθούν τα σχολεία όσο περισσότεροι συγγραφείς γίνεται, απομένουν 89 νέοι συγγραφείς, οι οποίοι στην ουσία επιφορτίζονται το πρόγραμμα της φιλαναγνωσίας των συνολικά 498 τίτλων βιβλίου του καταλόγου».

Αναφέρουν ακόμα τα εξής:

«Μερικές ακόμα, ενδεικτικές παρατηρήσεις, σχετικά με τα κριτήρια κατάρτισης του καταλόγου και την πρόθεση του προγράμματος να επισκεφθούν τα σχολεία όσο γίνεται περισσότεροι συγγραφείς. Απ’ ό,τι γνωρίζουμε, ο Σεβάχ ο Θαλασσινός ή απλά Σεβάχ (Sindbad ή Sinbad, αραβ. Al-Sindibaad Al-Bahri) είναι ένας θρυλικός άραβας ήρωας, πρωταγωνιστής μιας σειράς φανταστικών θαλασσινών περιπετειών, τον καιρό της δυναστείας των Αββασιδών, στις θάλασσες της Ανατολικής Αφρικής και της Ασίας. Εφτά Ταξίδια του Σεβάχ του Θαλασσινού περιλαμβάνονται στην 133η ιστορία της συλλογής παραμυθιών Χίλιες και Μία Νύχτες. Οι περιπέτειες είναι περσικής προέλευσης. (Τίτλοι 2, στοιχεία άμεσα διαθέσιμα, αν ζητηθούν). Στον κατάλογο επίσης περιλαμβάνεται O Πινόκιο (χωρίς, για άγνωστους λόγους, αναφορά του συγγραφέα), τα Ρωσικά λαϊκά παραμύθια, τα Παραμύθια απ' όλο τον κόσμο, Οι μουσικοί της Βρέμης και δύο τίτλοι που εξερευνούν το σώμα και τον κόσμο (συλλογικό, μεταφρασμένο), καθώς και το κλασικό βιβλίο Η φάλαινα Μόμπυ Ντικ (La ballena Mob Dick), και πάλι χωρίς αναφορά του συγγραφέα, μεταφρασμένο από τα ιταλικά, για ηλικίες από 3 ετών σύμφωνα με τον κατάλογο του εκδότη (στοιχεία άμεσα διαθέσιμα, αν ζητηθούν). Εύλογα προκύπτει το ερώτημα: Ποιος θα επισκεφθεί τα σχολεία για να παρουσιάσει και να συζητήσει με τα παιδιά αυτά τα βιβλία; Ο μεταφραστής; Ο εικονογράφος;»

Η σκόπιμη δήθεν παρανόηση των χωριστών δράσεων – αφ’ ενός εκείνης των επισκέψεων στα σχολεία, αφετέρου εκείνης του εμπλουτισμού των σχολικών βιβλιοθηκών με την αγορά βιβλίων - και η «νεοναζιστική» αντίληψη παρουσιάζονται εδώ σε όλο τους το μεγαλείο! Κατά την άποψη των διαμαρτυρόμενων εκδοτών (κατά συνέπεια και των δημοσιογράφων που έσπευσαν να τους υποστηρίξουν) το να υπάρχουν στον κατάλογο 110 ζώντες συγγραφείς, εκ των οποίων 21 σε μεγάλη ηλικία είναι απαράδεκτο! Θα έπρεπε δηλαδή οι 21 αυτοί να έχουν αποκλειστεί, γιατί κατά την κρίση των καταγγελλόντων, δεν είναι σε θέση να «συνεργαστούν» (π.χ. ο Ευγένιος Τριβιζάς που πέρασε πια τα 65!). Ωστόσο είναι αδύνατον να μη γνωρίζουν ότι οι περισσότεροι από τους συγγραφείς που τους κατατάσσουν στους «21 σε μεγάλη ηλικία» (μην παραλείποντας μάλιστα να σημειώσουν με κόκκινα γράμματα και το έτος γεννήσεώς τους!) είναι από τους πλέον περιζήτητους στα σχολεία (τι πιο φυσικό, αφού είναι δημοφιλέστατοι και πολυαγαπημένοι από τα παιδιά), γι’ αυτό και επισκέπτονται συχνότατα και με μεγάλη επιτυχία πολλά σχολεία της περιφέρειας. Παράδειγμα η ακούραστη ΄Αλκη Ζέη, που «όργωσε» πέρσι την Ελλάδα, με δεκάδες επισκέψεις σε σχολεία όλης της χώρας.

Αλλά, το είπαμε παραπάνω, ο υφέρπων «νεοναζισμός» και ο ηλικιακός ρατσισμός (από τους απεχθέστερους σε μια πολιτισμένη κοινωνία) έχει τις απαιτήσεις του. Στους θαλάμους των αερίων λοιπόν θα πρέπει να οδηγηθούν οσονούπω οι «μεγάλης ηλικίας», γιατί κατά την κρίση των καταγγελλόντων δεν μπορούν «να συνεργαστούν». Το ίδιο θα ισχυρίζονταν ασφαλώς και για λογοτέχνες με κινητικά προβλήματα (π.χ. την ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, αν ήθελε κάποιο σχολείο να την καλέσει να μιλήσει για την ποίηση στους μεγαλύτερους μαθητές). Θα τους θεωρούσαν ανίκανους «να συνεργαστούν», όταν σε όλες τις πολιτισμένες χώρες και καλούνται και ταξιδεύουν και δραστηριοποιούνται με εκπληκτική άνεση. Μήπως τότε θα έπρεπε, κατά την άποψή τους, να επεκταθεί αυτή η αντίληψη και σε άλλους τομείς και σε άλλα πρόσωπα; Π.χ. να παραιτηθεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αλλά και πολλά μέλη της Βουλής, όπως ο Μανόλης Γλέζος, ως άτομα «μεγάλης ηλικίας»; Και… ας ελπίσουμε πως δε θα φτάσει ποτέ η άποψη αυτή στ’ αυτιά του κ. Σόιμπλε, που και αναπηρία έχει και μεγάλης ηλικίας είναι. Θα τον εξενεύριζε -το λιγότερο- κάτι τέτοιο και … αλίμονό μας! Για να σοβαρευτούμε και πάλι όμως, σκεφτείτε π.χ. να ήθελε να επισκεφτεί ελληνικό σχολείο ο Stephen Hawking και να του απαντούσαμε ότι μεγάλωσε πια, είναι και σε αναπηρική πολυθρόνα, άρα δεν μπορεί να «συνεργαστεί» και συνεπώς δεν τον θέλουμε!

Ας επανέλθουμε ωστόσο, κλείνοντας, στο κυρίως θέμα μας: Στην κατασυκοφάντηση των δύο συγγραφέων. Είναι πράγματι εξοργιστικό να διασύρονται δύο δημιουργοί που, πέρα από το αξιολογότατο και πλούσιο δημιουργικό τους έργο, έχουν προσφέρει και συνεχίζουν να προσφέρουν ατέλειωτες ώρες εθελοντικής δουλειάς, ο Μάνος Κοντολέων στη UNICEF – www.unicef.gr, o Βαγγέλης Ηλιόπουλος στην ΕΨΥΠΕ – www.epsype.gr (Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας Παιδιών και Εφήβων), προσφέροντας ακόμα και τα πνευματικά δικαιώματα βιβλίων τους (ο Κοντολέων το τρυφερότατο Κόκκινο καραβάκι, κόκκινο ποδήλατο, ο Ηλιόπουλος το πολυτιμότατο για όλους «DELETE» στον ηλεκτρονικό εκφοβισμό, το Μίλα μη φοβάσαι –για τη βία στα σχολεία- κ.α.), πέρα από την πολύωρη και πολύχρονη προσφορά επίσης εθελοντικής δουλειάς τους στον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (www.greekibby.gr) / Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Οργάνωσης Βιβλίων για τη Νεότητα (www.ibby.org ).

Είναι αλήθεια μεγάλη ντροπή για τον πολιτισμό (τον όποιον μας έχει απομείνει) να αποκαλούνται «κομπιναδόροι» τέτοια πρόσωπα, με τέτοιο κύρος και τέτοια προσφορά, επειδή τους αναλογούσαν 453,6 ευρώ, τα οποία μάλιστα είμαι βέβαιη ότι τελικά θα τα πρόσφεραν στους εθελοντικούς φορείς που υπηρετούν. Και ακόμα μεγαλύτερο όνειδος, όταν τολμούν να τους συκοφαντούν άνθρωποι που ουδέποτε προσέφεραν εθελοντική δουλειά στο κοινωνικό σύνολο. Επιτέλους, αιδώς Αργείοι!

 

http://lotypetrovits.blogspot.gr/2012/12/4536.html?spref=fb

ΜΕ ΜΙΑ ΦΩΝΗ

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Παρακολουθούσαμε με θλίψη τόσο καιρό όλο τον πόλεμο λάσπης ο οποίος εξελισσόταν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και είχαμε αποφασίσει να μην απαντήσουμε σε χυδαιότητες, συκοφαντίες και ανακρίβειες. Μετά από τον καταιγισμό των εξελίξεων και τα δημοσιεύματα που θίγουν, τόσο τον Πρόεδρό μας κ. Βαγγέλη Ηλιόπουλο όσο και τον καταξιωμένο και βραβευμένο συγγραφέα κ. Μάνο Κοντολέων, θα θέλ...

αμε να σας γνωστοποιήσουμε τα εξής:

-Το Ελληνικό Τμήμα της ΙΒΒΥ (Διεθνής Οργάνωση για το βιβλίο και τη Νεότητα) ιδρύθηκε ως Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου το 1969 και από τότε ανελλιπώς στηρίζει το παιδικό βιβλίο αποκλειστικά με εθελοντική προσφορά των μελών του (συγγραφέων, εικονογράφων, εκπαιδευτικών, βιβλιοθηκονόμων κλπ). Βασικός σκοπός του είναι η καλλιέργεια της Φιλαναγνωσίας και η διάδοση του καλού παιδικού βιβλίου.
- Το Ελληνικό Τμήμα της ΙΒΒΥ- Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου στηρίζεται στις συνδρομές των μελών του και στα έσοδα από εκδόσεις και δραστηριότητες.
-Το Διοικητικό Συμβούλιο αλλά και τα μέλη μας προσφέρουν τις υπηρεσίες τους ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΑ.
- Οι κριτικές επιτροπές των Βραβείων του Ελληνικού Τμήματος της ΙΒΒΥ είναι πολυσυλλεκτικές και αποτελούνται από πανεπιστημιακούς, εκπαιδευτικούς, βραβευμένους δημιουργούς, κριτικούς, βιβλιοθηκονόμους. Τα βιβλία των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου καθώς και των μελών των κριτικών επιτροπών εξαιρούνται από όλους τους διαγωνισμούς που διενεργεί το Τμήμα αλλά και από διεθνείς συμμετοχές (Βραβεία Άντερσεν, Τιμητικοί πίνακες κά).
- Συνεργαζόμαστε με όλους τους φορείς που έχουν κοινούς σκοπούς με εμάς μη κρατικούς και κρατικούς όπως το Ε.ΚΕ.ΒΙ. και η Διεύθυνση Γραμμάτων του Υπουργείου Παιδείας για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου. Στο πλαίσιο αυτής της συνεργασίας –χωρίς καμία οικονομική συναλλαγή- μαζί με το Ε.ΚΕ.ΒΙ. φέραμε το παιδικό βιβλίο πιο κοντά στους αναγνώστες του στηρίζοντας τις δράσεις του Ε.ΚΕ.ΒΙ., από τη διοργάνωση της πρώτης HELEXPO για το παιδικό βιβλίο στην Αθήνα μέχρι το πρόγραμμα Φιλαναγνωσίας για το οποίο γίνεται λόγος.
-Βραβεύουμε και υποστηρίζουμε βιβλιοθήκες και φυσικά πρόσωπα που προωθούν τη φιλαναγνωσία με βιβλία που οι ίδιοι οι δημιουργοί ή οι εκδότες τους καταθέτουν καθώς και βιβλία ως έπαθλα που οι ίδιοι οι βραβευθέντες επιλέγουν.
-Συμμετέχουμε σε διεθνείς εκθέσεις, επιστημονικά συνέδρια προβάλλοντας το ελληνικό βιβλίο και τους έλληνες δημιουργούς.
-Αποδεχτήκαμε την πρόσκληση του Ε.ΚΕ.ΒΙ. και του Υ.ΠΑΙ.Π.Θ.Α για συμμετοχή του εκάστοτε Προέδρου μας στην ΑΜΙΣΘΗ συμβουλευτική επιτροπή για να στηριχθεί η Φιλαναγνωσία και να διαδοθεί ακόμη και στο πιο απομακρυσμένο ελληνικό σχολείο. Ο κ. Βαγγέλης Ηλιόπουλος με αυτήν την ιδιότητα συμμετείχε στην εννεαμελή επιτροπή έχοντας προηγουμένως ζητήσει διευκρινήσεις για το αν αυτή η συμμετοχή θα του στερούσε τη δυνατότητα να συμμετάσχει στις δράσεις του προγράμματος – οι οποίες δεν περιελάμβαναν κανενός είδους βράβευση ή διάκριση βιβλίου.

Προσωπικότητες κύρους όπως ο Ακαδημαϊκός κ. Θανάσης Βαλτινός, η Καθηγήτρια κ. Άντα Γκίβαλου και η διευθύντρια του ΕΚΕΒΙ κ. Κατρίν Βελισσάρη αξίζουν μια πιο δίκαιη συμπεριφορά από έναν Υπουργό Πολιτισμού.
Τα παιδιά έχουν ανάγκη -πολύ περισσότερο σήμερα- ένα καλό βιβλίο ως παραμυθία. Οι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι χρόνια αγωνίζονται χωρίς βοήθεια από κανέναν αλλά και οι δημιουργοί που οργώνουν την Ελλάδα για να δημιουργήσουν διά βίου αναγνώστες δεν πρέπει να απογοητευτούν.
Ενώνουμε τη φωνή μας με αυτή του Μάνου Κοντολέων και του Βαγγέλη Ηλιόπουλου κάνοντας έκκληση να μην ακυρωθεί το πρόγραμμα της Φιλαναγνωσίας και να φτάσουν άμεσα τα βιβλία στα σχολεία.

Τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου

https://www.facebook.com/pages/Greek-IBBY-KYKLOS-PAIDIKOY-VIVLIOY/114533645292507?v=info#!/pages/Greek-IBBY-KYKLOS-PAIDIKOY-VIVLIOY/114533645292507

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΔΑΣΚΑΛΟ

Με την άδεια της κ. Λότης Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου αλλά και σε ανάμνηση και τιμή όλων εκείνων των δασκάλων που ακούραστα και αθόρυβα υπηρετούν το παιδί, μέσα από πολλαπλές και ποικίλες διαδρομές, ανακοινοποιούμε τους παρακάτω αναστοχασμούς...

...ως αφιέρωμα στο Έλληνα δάσκαλο...

 

Κωνσταντίνος Δεμερτζής (1919 - 5.12.1990):

Ο πράος άνθρωπος, ο σοφός δάσκαλος

και οι θησαυροί του (*) – ΜΕΡΟΣ Α’

Λέγεται ότι πολύ συχνά οι θορυβούντες και οι πληθωρικοί, όταν λείψουν από τούτο τον κόσμο, αφήνουν λίγα στους άλλους ν’ ανακαλύψουν και να πουν γι’ αυτούς και το έργο τους. Συχνότατα μάλιστα οι άνθρωποι τούς λησμονούν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Αντίθετα, οι αθόρυβοι, οι άξιοι αλλά σεμνοί αφήνουν θησαυρούς αναμνήσεων και πράξεων, που οι άλλοι τους ανακαλύπτουν λίγο λίγο. Κι όσο περνά ο καιρός, όσο κυλούν τα χρόνια, όλο και πιο πολύ τους θυμούνται και τους μνημονεύουν.

΄Ενα ελάχιστο μέρος από τους θησαυρούς που μας άφησε ο αθόρυβος και πολύτιμος Κωνσταντίνος Π. Δεμερτζής θα προσπαθήσω να καταθέσω εδώ, έτσι καθώς αναθυμάμαι περιστατικά από τη ζωή και τη συνεργασία μας στον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου ( www.greekibby.gr ), Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Οργάνωσης Βιβλίων για τη Νεότητα - ΙΒΒΥ ( www.ibby.org ).
Το πρώτο που πρέπει να σημειώσω είναι τούτο: Το γεγονός ότι ο Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου κατόρθωσε σε δύσκολα χρόνια να συνενώσει και να διατηρήσει στους κόλπους του όλους τους αφοσιωμένους στο παιδικό βιβλίο, όσες διαφορές και αν είχαν, όσο διαφορετικά και αν σκέφτονταν – καλλιτεχνικά, πολιτικά, θεωρητικά - είναι προσωπικό του επίτευγμα. Τούτο το θαυμαστό επίτευγμα, το τόσο δύσκολο, το σπάνιο για πνευματικό/πολιτιστικό σωματείο στον τόπο μας, ήταν απόρροια της απέραντης αγάπης που είχε για όσους γράφουν και εικονογραφούν βιβλία για τα παιδιά. Στις τελευταίες σελίδες του πιο αγαπημένου βιβλίου του, που έχει τίτλο Κείμενα και στοχασμοί ενός δασκάλου (Φιλιππότης), γράφει:

«Κάθε άνθρωπος, και στην πιο γεροντική του ηλικία, διατηρεί μέσα του ένα μέρος της ψυχής του της παιδικής. Χαρά σ’ εκείνον που μπορεί να ανιχνεύσει το πολύτιμο αυτό κομμάτι κι ανέπαφο να το διατηρήσει από της ζωής τις εναντιότητες».

Να λοιπόν γιατί αγαπούσε τόσο τους δημιουργούς έργων για παιδιά, αφού αυτοί, κατά τεκμήριο, διατηρούν την «παιδικότητά» τους. Την αγάπη αυτή τού την ανταπέδιδαν οι περισσότεροι. Δεν έλειπαν ωστόσο και οι αδιάφοροι, οι κάποιοι που κατάφερναν ακόμη και να τον πικραίνουν. Σε μια τέτοια περίπτωση, όταν κάποιος αναίτια έφτασε στο σημείο να τον προσβάλει – και μάλιστα ενώπιον κοινού – εγώ, όπως και άλλοι πολλοί, ένιωσα μεγάλη αγανάκτηση. «Δεν πειράζει», μου ψιθύρισε. «Μια τέτοια συμπεριφορά μάς βοηθεί να μαθαίνουμε».

Δεν κατάλαβα κείνη τη στιγμή τι ακριβώς εννοούσε. Τώρα όμως, καθώς ανοίγω συχνά το αγαπημένο του βιβλίο για ν’ ακούσω νοερά τη φωνή του, βρίσκω την απάντηση. Γράφει στους «στοχασμούς» του:

«Κανείς δεν μπορεί να σου μάθει την αξία της καλοσύνης πιο καλά από τον κακό, της σιωπής από το φλύαρο, της δικαιοσύνης από τον άδικο, της αρετής από τον ανήθικο και της σοφίας από τον άσοφο. Φτάνει να μάθεις να παρατηρείς».

Παρατηρούσε τους ανθρώπους, τους συνεργάτες, τους φίλους ο Κωνσταντίνος Δεμερτζής και τους αποδεχόταν και τους αγαπούσε όπως ήταν, με τα προτερήματα και τα ελαττώματά τους, ακριβώς όπως έκανε και με τα παιδιά, τους μαθητές του. Τούτη η στάση ήταν ιδιαίτερα ευεργετική στη σχέση του με τους εικονογράφους και τους συγγραφείς παιδικών βιβλίων. Γιατί, όπως είναι γνωστό, οι δημιουργοί έργων για παιδιά, σαν «παιδιά» που παραμένουν και οι ίδιοι μέσα τους, έχουν συχνά κάποια «παιδικά» γνωρίσματα-ελαττώματα. ΄Αλλωστε, γενικά οι δημιουργοί – οι καλλιτέχνες – ενώ μπορεί να φτάνουν πολλές φορές στο σημείο να δημιουργούν κάτι εξαίρετο, τέλειο ίσως, είναι σχεδόν ακατόρθωτο να φτιάξουν τέλειο τον εαυτό τους. Ο εγωισμός, η φιλαυτία, το πάθος της προβολής, η δίψα της διάκρισης, η υπερβολική φιλοδοξία – κάποτε σε βαθμό που ν’ αποβαίνει εις βάρος των άλλων δημιουργών - ή ακόμα και ο φθόνος δεν είναι άγνωστα συναισθήματα σε πολλούς δημιουργούς. ΄Ετσι, δεν ήταν λίγες οι φορές που κάποιοι τού παραπονούνταν γιατί δεν πέτυχαν τούτη ή την άλλη διάκριση. ΄Η γιατί δεν ακούγονταν ή δεν προβάλλονταν κι εκείνοι όσο άλλοι, γιατί μίλησε τάχα για μερικούς με κολακευτικότερα λόγια και άλλα παρόμοια. ΄Ηταν φανερό πως τον αδικούσαν. Κι αυτό με θύμωνε. «Μην εκπλήσσεσαι», μου είπε κάποτε. «Για πολλούς ανθρώπους η ζωή είναι καθρέφτης».

΄Ενα τηλεφώνημα διέκοψε τη συζήτησή μας. ΄Αλλα ζητήματα μεσολάβησαν κι εγώ ξέχασα να τον ρωτήσω τι ακριβώς εννοούσε. Το κατάλαβα ξαναδιαβάζοντας αργότερα ένα ακόμη στοχασμό του:

«Η ζωή για άλλους είναι καθρέφτης και για άλλους είναι παράθυρο. Καθρέφτης γι’ αυτούς που μέσα σ’ αυτήν δεν βλέπουν τίποτ’ άλλο παρά τον εαυτό τους. Παράθυρο για τους άλλους: Μέσα απ’ αυτό βλέπουν τους διπλανούς τους, το συνάνθρωπό τους. Κι από κει απλώνουν προς αυτούς το χέρι για βοήθεια».

Η ζωή για τον ίδιο ήταν ένας διαρκής αγώνας, μια διαρκής προσφορά στους άλλους. Η καλύτερη μαρτυρία είναι το ογκώδες έργο του, που βοήθησε να μη χαθούν πολύτιμα στοιχεία από τα παλιά περιοδικά ΄Ομηρος, Αποθήκη ωφελίμων γνώσεων, Μελέτη, από το Ημερολόγιο της Μεγάλης Ελλάδος του Γ. Δροσίνη, κ.ά. - πονήματα που εξέδωσε ο Σύλλογος προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων -. ΄Ηταν μια εργασία επίπονη, θαυμαστά συστηματική, που τον υποχρέωνε συχνά να εργάζεται ως τα ξημερώματα, ελαττώνοντας τον ύπνο του σε δυο μονάχα ώρες το εικοσιτετράωρο. ΄Οταν κάποτε του είπα πόσο θαύμαζα το έργο του αυτό και πόσο καμάρωνα για κείνον, μου απάντησε μ’ έναν ακόμη στοχασμό του:

«Δέος σε πιάνει όταν, καμαρώνοντας για κάτι που πέτυχες σημαντικό, αναθυμάσαι πόσο ελάχιστο χώρο κατέχεις στο βραχύβιο τώρα, που βρίσκεται ανάμεσα στο αιώνιο χτες και στο απέραντο αύριο».

Μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο, διαπίστωνα πόση σοφία έκρυβε πραγματικά μέσα του αυτός ο τόσο ευγενικός και διακριτικός εργάτης του πνεύματος. Και θαύμαζα το μυστικό που κατείχε να είναι καλός και συγχρόνως δίκαιος με όλους, σκληρός αλλά και σε αρμονία με τον ίδιο του τον εαυτό, πραγματικά ευτυχής θα τολμούσα να πω. Το αποκαλύπτει κι αυτό στους στοχασμούς του. Λέει:

«Το μυστικό να πετύχεις στη ζωή και να ευτυχήσεις βρίσκεται, θαρρώ, στην ικανότητά σου να μπορείς να κρατάς το μυαλό σου ψυχρό και την καρδιά σου ολόθερμη».

Από αριστερά: ΄Αλκη Γουλιμή, Κ.Π. Δεμερτζής,
Ρένα Καρθαίου

Ο Κωνσταντίνος Δεμερτζής είχε πραγματικά μια ολόθερμη καρδιά. Κι αυτό ήταν μια μεγάλη επιτυχία στη ζωή – στην ψυχική ζωή. Δεν επεδίωξε δόξες, πλούτη, ανώτατα αξιώματα, δημοσιότητα. Από τα σημαντικότερα έργα του θεωρούσε την αθόρυβη και ακάματη προσφορά του στον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου.
«Γιατί, αλήθεια, Κύκλος; τον ρώτησα κάποτε για τον τίτλο του Σωματείου μας, που δεν μου άρεσε ιδιαίτερα.
«΄Ετσι τον βάφτισε η Ρένα Καρθαίου» μου αποκρίθηκε. «Και οι άλλοι εμείς συμφωνήσαμε».
Το γιατί συνηγόρησε ο ίδιος το βρήκα πάλι στους στοχασμούς του. Γράφει:

«Σκέφτομαι πως η ιδεατή γραμμή που θα μπορούσε να παραστήσει της ψυχικής ζωής την εικόνα θα ’ταν η καμπύλη. Μάλιστα η καμπύλη στην τελειότητά της, ο κύκλος. Δείχνετ’ έτσι η συνεχής παλινδρόμηση στη ζωή – η μετάβαση από τη δράση στην ησυχία, τη γαλήνη. Από τη ζωή στο θάνατο και από κει πάλι στη ζωή».

O Κωνσταντίνος Π. Δεμερτζής είχε γεννηθεί στη Μικρά Ασία και ήρθε στην Αθήνα σε νηπιακή ηλικία, με την αντάρα της μεγάλης καταστροφής του 1922. Ο ίδιος είχε γράψει:
«΄Οταν οι Τούρκοι μας κυνήγησαν και είχαμε φτάσει στην προκυμαία, η μάνα μου κρατούσε από το ένα της χέρι εμένα – που πρέπει να ήμουν τριών, τεσσάρων ετών – και από το άλλο την αδελφούλα μου, κάπου επτά ετών. Εκείνο που χαράχτηκε βαθιά στη μνήμη μου ήταν ότι κάποια στιγμή ξέφυγε από το χέρι της αδελφής μου μια κούκλα που κρατούσε κι έπεσε στη θάλασσα. Το δυνατό κλάμα της αδελφής μου είναι ακόμη σαν να το ακούω. Κι όταν καμιά φορά σκαλίζω ανάμεσα στις αναμνήσεις εκείνες, λέω ότι αυτό, φαίνεται, ήταν που μ’ έκανε να συγκινηθώ πάρα πολύ και ν’ αγαπήσω έπειτα τα παιδιά και τα προβλήματά τους. Από τότε, ίσως υποσυνείδητα, είχε γραφεί η μοίρα μου: Να στραφώ προς την κατεύθυνση του δασκάλου».
Πράγματι, ως πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Κ.Π. Δεμερτζής υπηρέτησε σε πολλά σχολεία της Μέσης Εκπαίδευσης. Το σχολείο όμως στο οποίο αφιέρωσε τα περισσότερα χρόνια της σταδιοδρομίας του ήταν η Ιταλική Σχολή Αθηνών. Τη διηύθυνε από το 1957 ως το 1983, οπότε συνταξιοδοτήθηκε.

Συγχαρητήρια στη Γεωργία
Δεληγιάννη-Αναστασιάδη για το Βραβείο
"Πηνελόπη Δέλτα" που έλαβε από τον
Κύκλο του Ελλ.Παιδικού Βιβλίου
στις 2 Απριλίου 1988.

Εκτός από το έργο του στη Μέση Εκπαίδευση, δίδαξε για τρία χρόνια και στην έδρα της Ελληνικής Φιλολογίας, στη Σχολή Εκπαιδευτικών Λειτουργών Επαγγελματικής και Τεχνικής Εκπαίδευσης. Παράλληλα, εξέδωσε τα εκπαιδευτικά βιβλία Μεθοδικές οδηγίες για τις λογοτεχνικές αναλύσεις, Η δομή του γραπτού λόγου, κ.ά.. καθώς και τη συλλογή Παραμύθια της Σμύρνης. Επιμελήθηκε την έκδοση Μεθοδικός οδηγός των αρχαίων Ελληνικών, και ήταν γενικός επόπτης της δεκάτομης παιδικής εγκυκλοπαίδειας Για σας Παιδιά, καθώς και του δίτομου Λεξικού της Δημοτικής. Επίσης, από το 1979 ως το 1981 ήταν συνεργάτης και μέλος της άμισθης συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Χελιδόνια του Υπουργείου Παιδείας, για τα παιδιά του Δημοτικού. Συχνότατα άλλωστε μετείχε ως εκπαιδευτικός σύμβουλος σε ραδιοφωνικές εκπομπές.
΄Ομως το βιβλίο που αγάπησε περισσότερο – όπως ο ίδιος ομολογούσε και όπως είπαμε ήδη – ήταν το Κείμενα και στοχασμοί ενός δασκάλου. Είναι το βιβλίο όπου καθρεφτίζεται η αγνή ψυχή και η γλυκύτητα ενός φωτισμένου εκπαιδευτικού και ικανού συμβούλου γονέων, ενός πατέρα στοργικού, ενός πραγματικά σπάνιου ανθρώπου.
Πέρα από την προσφορά του ως εκπαιδευτικού, ανέπτυξε και γενικότερη δράση σε πολιτιστικά και πνευματικά σωματεία: Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και στη συνέχεια μέλος των Διοικητικών Συμβουλίων της Φιλικής Εταιρείας Επιστημόνων Καλλιτεχνών, του Ελληνικού Τμήματος της Ευρωπαϊκής Ενώσεων Εκπαιδευτικών και του Συλλόγου προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων. ΄Ηταν επίσης ιδρυτικό μέλος του Διεθνούς Ομίλου Ελληνιστών. Το σωματείο ωστόσο στο οποίο δόθηκε ολόψυχα ήταν ο Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Ιδρυτικό του μέλος από το 1969, έγινε Πρόεδρος το 1972, μετά το θάνατο του πρώτου Προέδρου, Γ. Ζομπανάκη, και παρέμεινε Πρόεδρος ως το Μάη του 1990, οπότε αποσύρθηκε λόγω των προβλημάτων της υγείας του. ΄Ολο αυτό το διάστημα, κάθε δύο χρόνια, τα μέλη του Κύκλου ανανέωναν με την ψήφο τους την εμπιστοσύνη που του είχαν. Υπογράμμιζαν τον βαθύ σεβασμό που έτρεφαν για το πρόσωπό του. ΄Εδειχναν την ειλικρινή τους εκτίμηση για την αφοσίωσή του στα ιδανικά του Κύκλου και της ΙΒΒΥ. Επικροτούσαν τον άψογο τρόπο με τον οποίο διοικούσε το σωματείο. Αυτοί ήταν και οι λόγοι για τους οποίους τα μέλη του Κύκλου, στη Γενική Συνέλευσή τους, στα τέλη Μαΐου 1990, τον ανακήρυξαν Επίτιμο Πρόεδρο.
Η καρδιοπάθειά του, που στάθηκε και η αιτία του θανάτου του, παρουσιάστηκε απειλητική το φθινόπωρο του 1989. Από τότε όλοι οι φίλοι, οι μαθητές, οι συνεργάτες του παρακολουθούσαμε με δέος και ανησυχία την πορεία της υγείας του. Ο ποιητής και εκπαιδευτικός Γιώργης Κρόκος μάλιστα, ευαίσθητος πάντα και από τους παλιότερους και καλύτερους φίλους του, έγραψε για την περίσταση ένα ποίημα-προσευχή:

Τον Κωσταντή το Δεμερτζή

Θεέ μου, κάνε τον να ζει

δεκαετίες.
Δεν έφταιξε ποτέ του αυτός
κι όσες της φάτνης ο βοσκός
έχει αμαρτίες.

Τον Κωσταντή το Δεμερτζή
Θεέ μου, κάνε τον να ζει
χρόνια και χρόνια.
Τον θεν οι τόσοι στοχαστές
κι οι μαθητές κι οι ποιητές

και τ’ αηδόνια.

(συνεχίζεται)

(*) Από το βιβλίο μου "Ο Δάσκαλος, ο ΄στρατηγός΄ και η ποιήτρια" (Αθήνα 2001)

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ ΓΙΑ ΕΞΑΣΚΗΣΗ

Αγαπητά μας παιδιά,
στον παρακάτω σύνδεσμο (ιστοσελίδα)

http://www.arcademicskillbuilders.com/games/

θα βρείτε μια μεγάλη ποικιλία παιχνιδιών με  μαθηματικά.

Καλή σας διασκέδαση!
 

ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΚΑΒΑΣΙΛΩΝ

Στιγμιότυπα και εντυπώσεις

από την επίσκεψή μου στη Λέσχη Ανάγνωσης του Γυμνασίου Καβασίλων.

ΣΧΟΛΙΑ

Η διδακτική χρονιά έκλεισε την Τετάρτη 16 Μαϊου, στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων,

με την παρουσίαση των Προγραμμάτων και των Δραστηριοτήτων

που πραγματοποιήθηκαν στη διάρκεια κι αυτής της χρονιάς.

Εικόνες από την παρουσίαση της δράσης της Λέσχης Ανάγνωσης:

Λεύκωμα επίσκεψης... Οι τελευταίες εντυπώσεις

Η επίσκεψη του Μ. Αυτζή στη Βιβλιοθήκη του Γυμνασίου Καβασίλων ήταν συναρπαστική γιατί μας έλυσε όλες τις απορίες που είχαμε για τα βιβλία του. Αυτή η δραστηριότητα θα μας μείνει

αξέχαστη γιατί πήραμε γνώσεις και καταλάβαμε πόσο δύσκολη είναι η συγγραφή βιβλίων. Τον ευχαριστούμε πολύ !!!

Θανάσης Μ.

Οι εντυπώσεις μου από τη συνάντηση μας με τον συγγραφέα είναι πολύ καλές. Ανυπομονούσα να τον συναντήσω για να δω πως θα μπορούσε να απαντήσει στις ερωτήσεις που γέμιζαν το

μυαλό μας μετά την ανάγνωση των βιβλίων του। Τελικά τα αποτελέσματα ήταν πολύ θετικά। Ο κύριος Αυτζής ήταν πολύ κοινωνικός, μιας και η δουλειά του ως δάσκαλος τον βοηθάει να μπορεί να βρίσκεται κοντά στα παιδιά। Η κουβέντα μαζί του ήταν ευχάριστη και συζητήσαμε εκτός από τα βιβλία και για άλλα θέματα της εφηβείας. Ήταν μια εμπειρία ζωής που λίγοι θα μπορέσουν να ζήσουν.

Λάζαρος Μ.

Η συνάντηση ήταν ωραία, καθόλου βαρετή, ενδιαφέρουσα, αν και με λάθη από τη μεριά των μαθητών, εξαιρετική। Ο συγγραφέας ήταν ευγενικός και πρόθυμος να απαντήσει σε κάθε ερώτηση.

Χαράλαμπος Μ.

Μετά την επίσκεψη του κυρίου Αυτζή στο σχολείο μας απαντήθηκαν αρκετές ερωτήσεις μου, όχι μόνο για το βιβλίο αλλά και για άλλα διάφορα θέματα। Με τη συζήτηση η οποία κυλούσε ομαλά, χωρίς να βαρεθούμε, μάθαμε πολλά πράγματα τα οποία δεν μπορούσε να φανταστεί ο νους μας। Όμως περισσότερη εντύπωση μου έκανε ο τρόπος που μας μιλούσε και η υπομονή που έδειχνε। Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία. Σίγουρα, μερικά πράγματα από αυτά που μας είπε και

από τις συμβουλές που μας έδωσε θα χαραχτούν στο μυαλό μας.

Εύα Θ.

Η συνάντηση με τον συγγραφέα με εντυπωσίασε και με άρεσε πάρα πολύ। Ήταν η πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με έναν συγγραφέα και το γεγονός αυτό με έκανε να αισθάνομαι πολύ

χαρούμενο. Αρχικά ήμουν λίγο διστακτικός αλλά όσο περνούσε η ώρα και τα παιδιά

έκαναν απανωτές ερωτήσεις, με ωθούσαν κι εμένα στο να κάνω ερωτήσεις και να

συμμετέχω κι εγώ ενεργά στην πολύ ενδιαφέρουσα αυτή συζήτηση. Ο συγγραφέας μας

μίλησε για τα παιδικά του χρόνια , για το πως ξεκίνησε να γράφει, για την πορεία

του ως συγγραφέας και γενικά για τη ζωή του. Η συζήτηση ήταν πολύ ενδιαφέρουσα

και κανείς δεν κατάλαβε πως πέρασε η ώρα. Η συζήτηση έπρεπε να τελειώσει . Αν

είχα την ευκαιρία στο μέλλον να ξαναβρεθώ με τον συγγραφέα θα έχω πάρα πολλά να

τον ρωτήσω και άλλα τόσα να συζητήσουμε μαζί αλλά και για να μου δώσει κάποιες

χρήσιμες συμβουλές.

Σωκράτης Μ.

Η επίσκεψη του συγγραφέα μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα। Είχαμε περισσότερη επικοινωνία από ότι περίμενα. Μας απαντούσε σε όλα τα ερωτήματα μας σχετικά με το βιβλίο και μας

μίλησε για τα παιδικά του χρόνια στην Ξεχασμένη Ημαθίας και πως άρχισε να γράφει βιβλία.

Κλέα

Η συνάντηση με τον συγκεκριμένο συγγραφέα ήταν ιδιαίτερα διασκεδαστική। Ο ίδιος ήταν απόλυτα σαφής και ειλικρινής στις απαντήσεις του, κάτι που με εξέπληξε γιατί συνήθως οι

συγγραφείς απαντούν στις ερωτήσεις των μαθητών με ασάφεια. Επίσης φάνηκε ότι

ένιωθε οικειότητα συζητώντας μαζί μας κάνοντας μας να νιώθουμε άνετα μαζί του.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης μας, μάθαμε πράγματα για τα βιβλία που είχαμε

διαβάσει και μας εξέπληξαν. Η σύνδεση μεταξύ τους ήταν τελείως απρόσμενη. Τέλος, μας ενημέρωσε για τα μελλοντικά του σχέδια και όλοι ανυπομονούσαμε να διαβάσουμε το επόμενο του βιβλίο.

Αθανασία Κ.

«Θα ήθελα να αναφέρω πως η συνάντησή μας με τον κύριο Αυτζή ήταν εξαίσια, το λέω αυτό διότι μας έκανε να τον αισθανθούμε σαν να είναι κάποιος δικός μας άνθρωπος, όπως

ακόμη μας έκανε να αισθανθούμε οικία με τη συμπεριφορά του , λέγοντας μας και

αναφέροντας πράγματα βγαλμένα από την σχολική ζωή. Το καλύτερο όμως σύμφωνα με

τον ίδιο ήταν πως είναι ένας απλός άνθρωπος και αυτό τον κάνει πιο πολύ αγαπητό.

Τέλος θα ήθελα να αναφέρω πως πολλά από τα παιδιά τα βοήθησε με τα λόγια του και

τους έδωσε ελπίδες και αισιοδοξία»

Ράνια Δ.

Το Σάββατο 28/4/2012 η Λέσχη Ανάγνωσης Γυμνασίου Καβασίλων υποδέχτηκε τον άνθρωπο για τον οποίο δημιουργήθηκε, τον Μερκούριο Αυτζή, ο οποίος απάντησε στις ερωτήσεις των

μελών της λέσχης. Μίλησε ξεκάθαρα και φάνηκε πολύ καταδεκτικός και ταπεινός. Μας

εξήγησε πολλά για την ζωή του και μάθαμε πολλά για την πορεία του ως συγγραφέας

και ως δάσκαλος.

Κώστας Α.

«Ο Μερκούριος Αυτζής, για μένα, ήταν πολύ σαφής, ειλικρινής και πολύ χαρούμενος για την

συνάντησή του μαζί μας। Η γνωριμία μας μαζί του μας βοήθησε να πάρουμε καινούριες γνώσεις και ιδέες για την ψυχολογία των εφήβων και γενικότερα για τον κόσμο.»

Ραφαήλ Π.

Οι εντυπώσεις μου για τον κ। Αυτζή είναι τόσο πολλές που μπορώ να γράψω ένα ολόκληρο βιβλίο. Είναι ένας αξιοθαύμαστος κύριος με πολλές λογοτεχνικές αλλά και ψυχολογικές γνώσεις.

Αυτό που έζησε η λέσχη ανάγνωσης του γυμνασίου μας θα ήθελα να το ξαναζήσει, διότι ήταν κάτι μοναδικό και αξιοθαύμαστο.

Δημήτρης Π.

Ο κύριος Αυτζής ήταν πολύ καλός! Μου άρεσε πάρα πολύ έτσι όπως μιλούσε! Μας άνοιξε την καρδιά του και μας μίλησε για την ζωή του με λεπτομέρειες που δύσκολα το κάνει ένας

συγγραφέας। Δεν έχω λόγια να περιγράψω την συνάντηση! Όλοι τον λατρέψαμε.

Μορφούλα Ξ.

Όλο αυτό το <<ταξίδι>> που έκανα στην λέσχη ανάγνωσης ήταν μια πολύ ωραία

εμπειρία! Συνεργάστηκα με άλλα παιδιά, έμαθα διάβασα και έκανα πολλές

δραστηριότητες. Μέσα από την ομάδα όλοι πήραμε το μήνυμα της συνεργασίας και από

το βιβλίο ‘Μέτωπο στον καθρέφτη’ το ‘Μην αλλάζεις για τους άλλους’. Επίσης ένα

μεγάλο κομμάτι αυτού του ταξιδιού είναι και η γνωριμία μου με τον συγγραφέα Μ

Αυτζή την οποία δεν θα ξεχάσω. Όμως, όπως ‘όλα’ τελειώνουν έτσι και αυτό το

<<ταξίδι>> τελείωσε, για να αρχίσει ένα άλλο, νέο!!!

Αντιγόνη/ Θωμαή Γ.

Η συνάντηση με τον συγγραφέα ήταν συναρπαστική, αλλά και αρκετά επoικοδομητική। Η κουβέντα που είχαμε μαζί του ήταν πολύ ωραία και μπορούσαμε να κατανοήσουμε το καθετί που έλεγε। Ενθουσιάστηκε και ο ίδιος με τις δραστηριότητές μας, αλλά και εμείς μαζί του, αφού οι 2 ώρες που ήμασταν συγκεντρωμένοι, πέρασαν ευχάριστα..

Βάγια Π.

Η συνάντηση με τον συγγραφέα ήταν μια εξαιρετική εμπειρία। Γνωρίσαμε από κόπο ένα σπουδαίο δημιουργό, ο οποίος μας μίλησε για τον κόσμο του. Καταλάβαμε κάποιες πτυχές του

επαγγέλματός του και της ζωής του. Ωστόσο, εκβαθύναμε περισσότερο σε θέματα που

δεν αφορούσαν μόνο την συγγραφή, γεγονός που δείχνει πως υπήρχε μια ευχάριστη

και φιλική διάθεση. Ακόμα θα ήθελα να προσθέσω πως ο κ.Αυτζής ήρθε κοντά μας,

μας <<κατέκτησε>> με κάποιον τρόπο διότι ήξερε πώς να απευθυνθεί και

να συζητήσει με εφήβους. Προσωπικά, προτείνω η λέσχη ανάγνωσης να καλέσει ξανά

τον κ.Αυτζή για να δοθεί η ευκαιρία και στα παιδιά των μικρότερων τάξεων που

ακολουθούν να γνωρίσουν αυτόν τον σπουδαίο άνθρωπο και συγγραφέα.

Ελπίδα Ψ

Η επίσκεψη του Μ Αυτζή στο σχολείο μας ήταν μία ωραία δραστηριότητα γιατί μαζί του λύσαμε πολλές απορίες που είχαμε σε σχέση με τα βιβλία που διαβάσαμε. Επίσης ήταν μια

ξεχωριστή εμπειρία να συνομιλούμε με έναν συγγραφέα, που ασχολείτε με προβλήματα

της εφηβία δηλαδή της ηλικίας που είμαστε κι εμείς.

Γιώργος Π.

 

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΛΕΥΚΩΜΑΤΟΣ