Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

...αναδημοσίευση 4 χρόνια μετά


Αποτέλεσμα εικόνας για παιδί που διαβάζειΗ νέα σχολική χρονιά βαίνει σε τροχιά έναρξης… και το Σχολείο (το κάθε σχολείο), ως μικρογραφία της τοπικής κοινωνίας, εισπράττει και τις περισσότερες φορές καλείται να διαχειριστεί στο μέγιστο βαθμό ποικίλα κοινωνικά ζητήματα. Ζητήματα και προβλήματα που άλλοτε καθρεφτίζονται στα αθώα βλέμματα των παιδιών, και άλλοτε μεταφέρονται από αυτά ποικιλοτρόπως στο εσωτερικό του.

Όμως τίθεται το ερώτημα:
- Είναι οργανωμένο, επανδρωμένο και κατάλληλα εξοπλισμένο το σχολείο του σήμερα, προκειμένου να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις πολυσύνθετες κοινωνικές και παιδαγωγικές προκλήσεις;
Η απάντηση ανήκει στον καθένα μας!
Η συγκεκριμένη ανακοίνωση δεν έχει ως στόχο να δραματοποιήσει ή να ωραιοποιήσει την όποια κατάσταση, αλλά να θέσει κάποιους προβληματισμούς που ίσως φανούν χρήσιμοι.
Φυσικά δε χωρά καμιά αμφιβολία για το τι σχολείο θέλουμε.
Ποιος δε θέλει ένα σχολείο οργανωμένο και πλήρως εξοπλισμένο με υποδομές, τους εκπαιδευτικούς όλων των ειδικοτήτων στη θέση τους, τα βιβλία να περιμένουν από τον Ιούλη τους νέους μαθητές αναγνώστες και το νέο σχολικό προγραμματισμό από πριν σχεδιασμένο. Ποιος δε θέλει ένα σχολείο με ανθρώπινο πρόσωπο;
Πριν τέσσερα χρόνια η ηγεσία του υπουργείου μιλούσε για το «Νέο Σχολείο» προτάσσοντας τη ρήση «πρώτα ο μαθητής»! Τέσσερα χρόνια μετά κάθε άλλο παρά Νέο έγινε το σχολείο. Προσωπικά πιστεύω ότι ο όποιος εκπαιδευτικός σχεδιασμός οφείλει να προτάσσει όχι μόνο το "πρώτα ο μαθητής!" αλλά το «πρώτα ο άνθρωπος!»
Ο άνθρωπος εκπαιδευτικός, ο άνθρωπος μαθητής, ο άνθρωπος γονιός! Αυτοί οι τρεις πόλοι άλλωστε δεν αποτελούν το έμψυχο τρίπτυχο της ελληνικής εκπαίδευσης; Αυτοί δεν είναι οι κύριοι συντελεστές αλλά και οι τελικοί αποδέκτες της εκπαιδευτικής διαδικασίας;
Με τον άνθρωπο εκπαιδευτικό, τον άνθρωπο μαθητή, τον άνθρωπο γονιό τα σχολεία μας μπορούν και πρέπει να κάνουν βήματα εμπρός, σ’ ένα περιβάλλον όπου θα κυριαρχεί πνεύμα συνεργασίας & αλληλεγγύης, δημιουργικότητας & προόδου, σεβασμού & αγάπης, σ’ ένα περιβάλλον απαλλαγμένο από τους κάθε είδους συνδικαλιστικούς ή και κομματικούς δογματισμούς αλλά και απελευθερωμένο από τα κάθε λογής ατομικά συμφέροντα και εγωπαθείς ιδιοτροπίες. Σ' ένα χώρο άνετο, ευρύχωρο και πλήρως εξοπλισμένο, όπου δε θα στοιβάζονται απλά κάποια παιδιά μαθητές, αλλά οι μαθητές παιδιά μας θα μπορούν πρωτίστως να αναπνέουν και να νιώθουν ασφάλεια και βεβαίως θα βρίσκουν το χώρο και το βήμα με τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά για να αυτενεργήσουν, να δημιουργήσουν, να ολοκληρωθούν.   
Άλλωστε περί του ανθρωπίνου προσώπου της παιδείας έχουν ήδη εκφραστεί κατά καιρούς μεγάλοι παιδαγωγοί και φιλόσοφοι. Ο Ρουσσώ και ο Πεσταλότσι, η Μοντεσσόρι και ο Ρούντολφ Στάινερ, οι θεωρίες και πρακτικές των οποίων βρίσκουν εφαρμογή μέχρι και σήμερα σε πολλά σχολεία στον κόσμο.
Ο Ελβετός παιδαγωγός Ιωάννης Ερρίκος Πεσταλότσι, βασισμένος στις παιδαγωγικές αντιλήψεις του Ρουσσώ, ενδιαφέρθηκε κυρίως για τον ψυχολογικό έλεγχο της ανάπτυξης του παιδιού, ενισχύοντας τις εσωτερικές του δυνάμεις. Επιδίωξε να διαπλάσει, μέσω της πράξης και της δεξιότητας, της σωστής αγωγής και διδασκαλίας, που δε στηριζόταν μόνο στα λόγια, αλλά είχε και έμπρακτη εφαρμογή, πολίτες με ηθικές και κοινωνικές βάσεις, απελευθερωμένους και αυθόρμητους.
Επίσης σύμφωνα με την Ιταλίδα παιδαγωγό Μαρία Μοντεσσόρι, οι βασικές αρχές της εκπαίδευσης είναι:
  • Ο σεβασμός στην προσωπικότητα του παιδιού και η ελευθερία του που θα βγει από την πειθαρχία.
  • Η εσωτερική και εξωτερική τάξη στη συγκρότηση του ανθρώπου.
  • Ο σεβασμός στο έμψυχο και άψυχο περιβάλλον.
  • Η ατομική προσπάθεια αλλά και η καλή συνεργασία με τον κόσμο του περιβάλλοντος.
·            Η μάθηση μέσω της έρευνας που θα δώσει τη χαρά για τη δουλειά και την ικανοποίηση για το αποτέλεσμα.
·            Η παντοειδής άσκηση για την απόκτηση δυνατοτήτων.
·            Ικανός άνθρωπος ίσον ευτυχής άνθρωπος.
Ενώ κατά τον Αυστριακό φιλόσοφο Ρούντολφ Στάινερ, η μάθηση είναι διεπιστημονική, με ενσωμάτωση της καλλιτεχνικής πρακτικής. Η Waldorf εκπαίδευση, της οποίας είναι ο θεμελιωτής, δίνει έμφαση στο ρόλο της φαντασίας, στην ανάπτυξη μιας νοοτροπίας που περιλαμβάνει τη δημιουργικότητα στην ολότητά της. Αποσκοπεί δε να προσφέρει στους νέους τη βάση πάνω στην οποία θα αναπτυχθούν ελεύθερα και ηθικά υπεύθυνα, προκειμένου να γίνουν ολοκληρωμένα άτομα. Να βοηθήσει κάθε παιδί να φέρει εις πέρας το μοναδικό πεπρωμένο του, η ύπαρξη του οποίου ξεκινάει από την ανθρωποσοφία.
Ας αναλογιστούμε λοιπόν κι ας επενδύσουμε στο κεφάλαιο «άνθρωπος» με ό,τι αυτό σημαίνει.
Πρωτίστως αυτό σημαίνει ένα ιδανικό και αισθητικά ευχάριστο σχολικό περιβάλλον.
Αναλυτικότερα, σε ό,τι αφορά την χωροταξική οργάνωση του σχολείου, με πρωτοβουλίες και την ενεργή συμμετοχή του Συλλόγου Διδασκόντων και του διευθυντή αλλά και την ουσιαστική υποστήριξη όλων των φορέων (της δημοτικής αρχής, του Συλλόγου Γονέων, των Προϊσταμένων,  άλλων υπηρεσιών και Μ.Κ.Ο) το σχολείο γίνεται το εργαστήρι αναζήτησης της γνώσης, η χαρά της δημιουργίας και του παιχνιδιού, ο χώρος της ισόρροπης και σφαιρικής ανάπτυξης της προσωπικότητας του νέου ανθρώπου. Με αίθουσες αισθητικά άνετες, ζεστές, όμορφες, εξοπλισμένες κατάλληλα και δικτυωμένες για την πληρέστερη αξιοποίηση των υπηρεσιών των Νέων Τεχνολογιών και της Κοινωνίας της Πληροφορίας. Με αναβαθμισμένο και αναμορφωμένο το ολοήμερο σχολείο- στην προοπτική του νέου Ολοήμερου, ώστε να αποκτήσει ουσιαστικότερο περιεχόμενο και να επιτελέσει σωστά τον παιδαγωγικό και κοινωνικό του ρόλο. Με περισσότερο πράσινο στο προαύλιο του σχολείου και ταυτόχρονη εκπόνηση προγραμμάτων Περιβαλλοντικής Αγωγής. Κατά την εφαρμογή τους οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί με βιωματικό τρόπο και ομαδοσυνεργατικό πνεύμα, σε συνεργασία με τις διάφορες περιβαλλοντικές οργανώσεις, θα είναι σε θέση αφενός να μεταμορφώσουν το χώρο δράσης τους αφετέρου να αλλάξουν νοοτροπίες, να καλλιεργήσουν την αισθητική τους και να αποκτήσουν περιβαλλοντική συνείδηση.
Για τον άνθρωπο μαθητή, ο χώρος του σχολείου θα πρέπει να είναι οικείος και τέλεια εξοπλισμένος. Αυτό σημαίνει ότι ο μαθητής θα πρέπει να νιώθει ασφάλεια, σιγουριά, εμπιστοσύνη, ότι μπορεί να εκφράζεται δίχως ντροπή, αναστολές ή φόβο. Να έχει ίσες ευκαιρίες και δίκαιη αντιμετώπιση στην προσπάθειά του να κατακτήσει τη γνώση. Να αξιοποιεί και να αναπτύσσει, χωρίς διακρίσεις και στο μέγιστο βαθμό, τις δεξιότητες και τις ικανότητές του. Να αναπτύσσει αυτόνομη δράση, συλλογικό πνεύμα και περιβαλλοντική συνείδηση. Μέσα από την υλοποίηση διαφόρων καινοτόμων προγραμμάτων και με την ενεργή συμμετοχή του να έρχεται σε επαφή με όλα τα αγαθά του πολιτισμού (το λογοτεχνικό βιβλίο, τη μουσική, το θέατρο κλπ.), να καλλιεργεί την κριτική σκέψη και τη συναισθηματική του νοημοσύνη. Να έχει άμεση και αποτελεσματική πρόσβαση στις Νέες Τεχνολογίες. Και όλα αυτά, αφού βεβαίως εξασφαλίσει πρώτα η οικογένειά του τα του ζειν, αφού πρώτα ο μαθητής του Ολοήμερου, για να αναφέρω ένα παράδειγμα, έχει εξασφαλισμένο το μεσημεριανό του ζεστό μαγειρευτό φαγητό και δε μένει σε αρκετές περιπτώσεις νηστικό. 
Για τον άνθρωπο εκπαιδευτικό: Το σχολείο θα πρέπει επίσης να είναι η προέκταση του σπιτιού του. Ο χώρος όπου εκτός από το να εργάζεται αρκετές ώρες την ημέρα να μπορεί να εκφράζεται και να δημιουργεί ελεύθερα, έχοντας υψηλό το αίσθημα ευθύνης, ασφάλειας και εμπιστοσύνης. Ο χώρος όπου σεβόμενος τους συναδέλφους του και το έργο τους, να προετοιμάζεται και να δρα ανεμπόδιστα, πάντα στα πλαίσια των κείμενων διατάξεων και να θέλει να μένει στο χώρο πέρα από τη λήξη του ωραρίου του. Για να είναι μάλιστα περισσότερο αποτελεσματικός, θα πρέπει σε συνεργασία με τους Σχολικούς Συμβούλους να δίνεται ιδιαίτερη έμφαση σε αποδοτικότερες μορφές επιμόρφωσής του για περαιτέρω επιστημονική και επαγγελματική κατάρτιση, προκειμένου να διαμορφώσει αποτελεσματικότερες εκπαιδευτικές παρεμβάσεις προς όφελος των μαθητών. Προηγουμένως όμως θα πρέπει να έχει εξασφαλισμένα τόσο για τον εαυτό του αλλά πρωτίστως για τους μαθητές του τα αυτονόητα. 
Σημαίνει τέλος ένα σχολείο ανοιχτό στην Κοινωνία. Στην περίπτωση αυτή το σχολείο αξιοποιώντας το θεσμικό του ρόλο συνεργάζεται με όλους τους φορείς της πόλης και ενεργοποιεί προς όφελος των μαθητών και της προόδου όλες τις δυνάμεις. Οι «πύλες» ανοίγουν, το σχολείο αξιοποιεί τα χαρακτηριστικά του τόπου, τις εμπειρίες, τις γνώσεις, τις δημιουργικές ιδέες και τα μεγάλα αποθέματα τόλμης. Και οι γονείς των παιδιών  μέσω των Συλλόγων τους αλλά και ατομικά, σεβόμενοι τους διακριτούς ρόλους, προσφέρουν εθελοντική εργασία, όποτε και όπου τους ζητηθεί, τόσο στους χώρους εστίασης & της δανειστικής βιβλιοθήκης όσο και στους χώρους υλοποίησης των διαφόρων προγραμμάτων (φυσικά εννοείται ότι προηγουμένως έχουν λύσει τα οικονομικά τους και δε βασανίζονται από την οικονομική κρίση). Φυσικά, το σχολείο ενθαρρύνει και υποστηρίζει κάθε πρωτοβουλία συναδέλφου που αποσκοπεί στην εξωστρέφεια και τη σύνδεση του εκπαιδευτικού έργου με τις ευρύτερες ανάγκες και τις απαιτήσεις της τοπικής κοινωνίας.

Μερκούριος Αυτζής
Εκπ/κός – Συγγραφέας

Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

ΤΡΕΛΟ ΜΟΥ ΑΜΑΞΙΔΙΟ

Λίγα λόγια για το βιβλίο

 
Είμαι ο Σούζας, το αμαξίδιο της Νανάς και σας πληροφορώ πως είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτό. Η Νανά είναι η έμπνευση, είναι η ζωή μου. 
Μαζί πετάμε από το ένα κτίριο στο άλλο… 
Πηδάμε από πλατεία σε πλατεία… Τσουλάμε σαν τελεφερίκ… 
Και ξεπερνάμε τα εμπόδια της πόλης. 
Ποια εμπόδια; Μα… 
Θα τα βρείτε στην ιστορία αυτού του βιβλίου και ποιος ξέρει; Με τη βοήθειά σας όλα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο. 
Ελάτε, λοιπόν! Σας περιμένω να μας γνωρίσετε! 
Και μαζί να γνωρίσουμε και τα άλλα υπέροχα βιβλία του συγγραφέα.
 

Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ - ΑΠΟΝΟΜΗ ΒΡΑΒΕΙΩΝ

Αγαπητοί/ες φίλοι/ες,

Σας προσκαλούμε στην ετήσια γιορτή της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου στις 2 Απριλίου, όπου θα απονεμηθούν τα βραβεία του Ελληνικού Τμήματος της ΙΒΒΥ (Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου) (περισσότερες  πληροφορίες στην επισυναπτόμενη πρόσκληση).
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Με ιδιαίτερη χαρά σάς προσκαλούμε
στην τελετή απονομής βραβείων 2014,
που οργανώνει το Ελληνικό Τμήμα ΙΒΒΥ -
Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου,
στις 2 Απριλίου 2014,
στο Θέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης
με αφορμή τον εορτασμό
της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου.


Ώρα έναρξης: 19:30
Είσοδος ελεύθερη

Θέατρο Ελληνοαμερικανικής Ένωσης
Μασσαλίας 22, 10680 Aθήνα • Tηλ.:
2103680900
http://www.hau.gr
Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου
Μπουμπουλίνας 28, Αθήνα • Tηλ.:
210.82.22.296
www.greekibby.gr  • kyklos@greekibby.gr

         Επίσης, μην ξεχάσετε να ψηφίσετε για την ανάδειξη των βραβείων σύμφωνα με τις προδιαγραφές που αναφέρονται αναλυτικά στην ιστοσελίδα μας www.greekibby.gr

 

Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2014

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ 2014

Το 2014 υπεύθυνο για το υλικό του εορτασμού είναι το Τμήμα της Ιρλανδίας.
Στην Ελλάδα, όπως κάθε χρόνο, το Ελληνικό Τμήμα της ΙΒΒΥ/ Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, φρόντισε να μεταφραστεί το μήνυμα στα ελληνικά και παρότρυνε τους φορείς που ενδιαφέρονται για τα παιδιά και τα βιβλία τους να συμβάλουν στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου. Η αφίσα με το μήνυμα τυπώθηκε στα ελληνικά με χορηγό τις εκδόσεις Ψυχογιός και διανέμεται με τη φροντίδα τους. Το φετινό μήνυμα μετάφρασε στα ελληνικά η Επίτιμη Πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της ΙΒΒΥ, η συγγραφέας κ. Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου.
 
Η ΑΦΙΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ
 
 
 
 
Την αφίσα τη φιλοτέχνησε η Niamh Sharkey, πολυβραβευμένη Ιρλανδή εικονογράφος, συγγραφέας και δημιουργός κινουμένων σχεδίων που έχουν προβληθεί στην τηλεόραση. Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 20 γλώσσες. Κατοικεί στο Δουβλίνο με την οικογένειά της.
 
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ
 
Το μήνυμα το έγραψε η πολυβραβευμένη Ιρλανδή συγγραφέας Siobhán Parkinson, που κατοικεί στο Δουβλίνο. ΄Εχει γράψει περισσότερα από 25 βιβλία, αρκετά από τα οποία έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. ΄Εχει υπηρετήσει στην ΙΒΒΥ ως συνυπεύθυνη της έκδοσης του περιοδικού Bookbird και τώρα ασχολείται με την έκδοση παιδικών βιβλίων, καθώς και με τη διδασκαλία δημιουργικής γραφής. Συνεργάζεται με πολλά σχολεία και φροντίζει ιδιαίτερα τα παιδιά με ειδικές ανάγκες.
 
 
Γράμμα στα παιδιά του κόσμου - Siobhán Parkinson (Ιρλανδία)
Συχνά οι αναγνώστες ρωτούν τους συγγραφείς πώς γίνεται και γράφουν τις ιστορίες τους – από πού έρχονται οι ιδέες ; Από τη φαντασία μου, απαντάει ο συγγραφέας. Α, μάλιστα, μπορεί να πουν οι αναγνώστες. Αλλά πού είναι η φαντασία σας, κι από τι είναι φτιαγμένη, κι έχουν όλοι φαντασία;
Α, λέει τότε ο συγγραφέας, η φαντασία είναι μέσα στο κεφάλι μου βέβαια και είναι φτιαγμένη από εικόνες και λέξεις, αναμνήσεις και ίχνη από άλλες ιστορίες και λέξεις, κομμάτια από πράγματα και μελωδίες και σκέψεις και πρόσωπα και τέρατα και σχήματα και λέξεις, κινήσεις και λέξεις, κύματα και αραβουργήματα και τοπία και λέξεις, αρώματα και αισθήματα και χρώματα και ρίμες και μικρούς ήχους και ξαφνικούς θορύβους και γεύσεις κι εκρήξεις ενέργειας και γρίφους και αύρες και λέξεις. Και στροβιλίζονται όλα εκεί μέσα και τραγουδούν κι αλλάζουν διαρκώς σαν τα βλέπεις από καλειδοσκόπιο κι αιωρούνται και κάθονται και σκέφτονται και τσιγκλούν το κεφάλι.
Βέβαια φαντασία έχει ο καθένας, διαφορετικά δε θα μπορούσαμε να ονειρευόμαστε. Η φαντασία του καθενός, ωστόσο, δεν έχει μέσα της το ίδιο υλικό. Στους μάγειρες ίσως περιέχει γεύσεις κυρίως και στους ζωγράφους χρώματα και σχήματα κυρίως. Όμως η φαντασία των συγγραφέων είναι γεμάτη κυρίως από λέξεις. Με λέξεις λειτουργεί επίσης και η φαντασία εκείνων που διαβάζουν ή ακούνε ιστορίες. Η φαντασία του συγγραφέα πλάθει και ανακατεύει και φτιάχνει ιδέες και ήχους και φωνές και χαρακτήρες και γεγονότα μέσα στην ιστορία∙ και η ιστορία είναι φτιαγμένη από λέξεις και μόνο, στρατιές από κουλουριαστά σημαδάκια που γεμίζουν τις σελίδες. Έρχεται τότε ο αναγνώστης και τα σημαδάκια ζωντανεύουν. Μένουν στη σελίδα, εξακολουθούν να μοιάζουν με στρατιές, αλλά τρεχοβολούν και στη φαντασία του αναγνώστη και ο αναγνώστης τώρα σχηματίζει και συνδέει έτσι τις λέξεις, ώστε η ιστορία να εκτυλίσσεται μέσα στο δικό του ή στο δικό της το κεφάλι, όπως έκανε κάποτε στο κεφάλι του συγγραφέα.
Αυτός είναι ο λόγος που ο αναγνώστης είναι εξίσου σημαντικός για την ιστορία με το συγγραφέα. Υπάρχει μόνο ένας συγγραφέας για κάθε ιστορία, υπάρχουν όμως εκατοντάδες ή χιλιάδες ή μπορεί και εκατομμύρια αναγνώστες, που διαβάζουν στη γλώσσα του συγγραφέα, ή σε άλλες γλώσσες στις οποίες μπορεί να έχει μεταφραστεί. Χωρίς τον συγγραφέα η ιστορία δε θα είχε γεννηθεί ποτέ. Αλλά χωρίς τις χιλιάδες των αναγνωστών σε όλο τον κόσμο, η ιστορία δεν θα είχε ζήσει όλες τις ζωές που θα μπορούσε να ζήσει.
Κάθε αναγνώστης μιας ιστορίας έχει κάτι κοινό με κάθε άλλο αναγνώστη της. Ξεχωριστά ο καθένας, αλλά και μαζί κατά κάποιον τρόπο, ξαναδημιουργούν την ιστορία του συγγραφέα στη δική τους φαντασία - μια πράξη που είναι ταυτόχρονα ιδιωτική και δημόσια, προσωπική και κοινή, ατομική και διεθνής. Κι αυτό ίσως είναι ό,τι καλύτερο μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι.
Συνεχίστε να διαβάζετε!

Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2014

2004 - 2014: 10 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ...

Φέτος κλείνουν δέκα χρόνια από την έκδοση και πρώτη κυκλοφορία του "ΘΕΛΩ ΜΟΝΟ ΝΑ ΠΑΙΞΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ"...  Ενός βιβλίου που επιχείρησε να μιλήσει απροκάλυπτα για τη διαφορετικότητα. Τη διαφορετικότητα ενός παιδιού με σύνδρομο Ντάουν, του Μάνου, ήρωα του βιβλίου. Και που σε χρόνο Ενεστώτα  πρόβαλε ένα απλό και συνάμα σημαντικό δικαίωμα. Το δικαίωμα στο παιχνίδι.
Ο τίτλος του μια επιθυμία, ένα "ΘΕΛΩ".
Θέλω μόνο να παίξω μαζί σου".
Τίποτα περισσότερο, μα και τίποτα λιγότερο.

Και μετά...

Μεσολάβησαν δέκα χρόνια απόλυτης δημιουργίας, πληρότητας, ποικίλων συναισθημάτων, χαράς, ευτυχίας, ικανοποίησης, αλλά και δυσαρέσκειας, θλίψης, απογοήτευσης... Χρόνια καλά και χρόνια δύσκολα.
Δυστυχώς, από το  2010 που  τα Ελληνικά Γράμματα έπαψαν να υπάρχουν, έπαψε να κυκλοφορεί και το βιβλίο. Ο Μάνος έμεινε μόνος. Εγκλωβίστηκε στην αρχειοθήκη του ηλεκτρονικού υπολογιστή μου και δίχως καινούριους φίλους δεν έχει πια τη δυνατότητα να ικανοποιήσει την επιθυμία του να παίξει. Όπως και πολλά άλλα παιδιά με διαφορετικότητα μένει στο περιθώριο, βυθισμένος στο δικό του κόσμο...
 
Γιατί τα γράφω τώρα όλα αυτά;
Μόλις προχθές, Κυριακή 9/2/2014, έλαβα στα χέρια μου την κριτική που η Αγγελική Βαρελλά είχε κάνει τότε στην πρώτη παρουσίαση του βιβλίου.
Αυτή με έκανε να αναπολήσω και...

Τέλος πάντων, σας την παραθέτω αυτούσια, με γράμματα γραμμένα στη γραφομηχανή της: 

 
Aγγελική Βαρελλά
 
Θέλω μόνο να παίξω μαζί σου
Μερκούρ
ιος Αυτζής
 
ο κ. Aυτζής με το καινούριο του βιβλίο κάνει μια βουτιά
στα " βαθιά νερά", σ' ένα δύσκολο θέμα: τη συνύπ
αρξη
" φυσιολογικών" παιδιών με άτομο "διαφορετικό". Συγκεκριμένα,
η διαφορά εδώ έγκειται στο ότι το διαφο
ρ
ετικό παιδί έχει
"σύν
δρ
ομο ντάουν"
ο κ. Aυτζής είναι ένας, ανήσυχος δάσκαλος και συγγραφέας
~
κι αυτό είναι το σημαντικό. Γιατί προσπαθεί κάθε φορά να ανε-
βαίνει ένα σκαλοπάτι στη θεματολογία της παιδικής λογοτεχνίας,
όπου ο ί
διος τάχτηκε να υπηρ
ετήσει.
Εμείς, στη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά τον εντοπίσαμε
μέσα από τους διαγωνισμ
ούς μας πριν από χρόνια, όταν υπηρ
ετούσε
στη Γερμ
ανία, σε μια κωμόπο
λη με δύσκολο όνομα, κοντά στη
Στουτγάρδη (Νεκαρτένσλιγκεν την έλεγαν) που ιδρώσαμε να
την μάθoυμε.
ο κ. Αυτζής έχει μεγάλη αγάπη για το θέατρο κι από κει
μακριά πήρε μέ
ρος σ' ένα θεατρικό μας διαγωνισμό, μ' ένα έργο
που ο τίτλος του ήταν: " Αν τα παιδιά χτίζαν το αύριο". Ένα
έ
ργο με έγνοια για την προστασία του περιβ
άλλοντος, όπου
εκμεταλλευότ
αν σκηνικά το εύρημα της προσωπο
ποίησης των φυσικών
αποβλήτων.
Η Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά λειτουργεί πολλές
φο
ρές με το ένστικτο και με το αίσθημα της ενθάρρ
υνσης.
Σ' αυτόν τον δάσκ
αλο που πάλευε στη Γερμανία, διακρ
ίναμε κάτι
που μας έκανε να του δώσουμε με την κ
αρδ
ιά μας για να τον
ενθαρρύνουμε μια εύφημη μνεία. Νομίζω ότι ήτ
αν καθαρ
ιστικό,
γιατί από τότε είχε τ' αυτιά και τ
α. μάτια ορθάνοικτα, ν' α
κούει,
να
μαθαίνει και να αφομοιώνει όσα γίνονταν στην πατρίδα
για το παιδικό βιβλίο.
Όταν τέλειωσε την πενταετή του απόσπαση στα ξένα,
επανήλθε με τη γυναίκα του στην
Ελλάδα κι άρχισε να συγγράφει
να προσπαθεί και φυσικά να στέλνει κατά καιρούς - με ψευδώνυμο
ό
πως είναι καθιερωμένο - τα έργα του στη Συντροφιά. Πήρε Έπα
ινο
πή
ρε και βραβείο, κι αφού πια επιβεβαιώθηκε αρκούντως, τρά
βηξε
το μ
οναχικό του δρόμο με θέματα για το περιβάλλον, τις παραδ
ό-
σεις, τους κ
αλικάντζαρους, τα βιβλία, τις μαμά
δες που πάνε
σχολείο κ.ά.
Ήθελα να εξηγήσω γιατί τον χαρακτήρισα ανήσυχο δάσκαλο και συγγραφέα γι αυτό έκρινα απαραίτητο να κάνω αυτή τη μικρή βιογραφική εισαγωγή.                                                                                       
Είμαι εδώ για να σχολιάσω το καινούριο του βιβλίο κοινωνι-
κού προβληματισμού. Ο τίτλος του πολύ επιτυχημένος. Αναδεικνύει τη λαχτάρα του "διαφορετικού" παιδιού να παίξει με τ
α
γειτονόπουλά του. Εκείνο το "μόνο" είναι ευρηματικό και
εν πολλοίς συγκινητικό. Και το διαφορετικό παιδί θέλει παρέα
στο
παιχνίδι για να το απολαύσει, όπως κάθε παιδί.
Η αφήγηση στον ενεστώτα. Όλα γίνονται τώρα, σαν να τα
βλέπουμε μπροστά μας.. Με ύφος λιτό, χωρίς περιττά παραγεμ
ί-
σ
ματα, διαγράφονται οι χαρακτήρες των τριών πρ
ωταγωνιστών,
των τ
ριών δηλαδή παιδ
ιών.
Ο Μάνος είναι ένα μογγολάκι, πάντα χαμογελαστό, έτοιμο
να
κάνει φιλίες. Απόλυτα σωστός και φυσιολογικός. Και μό
νο
που
παίζει τα μάτια του σπιθίζουν από χαρά.
Αντίθετα, η συμπεριφορά των δύο φυσιολογικών παιδιών,
της
Άννας-Μαρίας και του Αλέξη, είναι τελείως αρνητική.
Η Άννα-Mαρία δείχνει με κάθε τρόπο την αντιπάθειά της γι'
αυτό το παιδί, την ενοχλεί, προσπαθεί να το απο
φύγει, και
βέβαια προτιμά τον Αλέξη, τον ψιλόλιγνο, ξανθό της γείτονα
,
τον α
ρχηγό στα παιχνίδια της παρέας που όμ
ως στη συνέχεια
αποκ
αλύπτεται παλικάρι της φα
κής.
Από την περιγραφή του σκηνικού, ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται
ότι το επεισόδιο συμβαίνει σε μια εξοχική τοποθεσία
. Το
μ
αρτυρούν και το βεβαιώνουν ο φράχτης με τα βατόμουρα
, το
ποταμάκι, τα λιμνάζοντα νερά με τα νούφαρα,οι βάτραχοι,οι πεταλούδες στις όχθες, οι καλαμιές.
Τo "διαφορετικό" παιδί, ο Μάνος έχει άμεση σχέση με τη
φύση.
Είναι θαρρείς ενσωματωμένο μαζί της. Δεν φοβάται
να
πιάσει μικ
ρές σαύρες. Έχει ανακαλύψει αμέτρ
ητες πεταλούδες
σ' έν
α σημείο πίσω από τα δέντρα, τη στιγμή που τα
άλλα δυο
π
αιδιά έχουν προμηθευτεί απόχες για να τις σκλαβώσουν.
Ο Μάνος αντιδρά. Τους δίνει ένα οικολογικό μάθημα,
αυθόρμητο, που κ
ανένας δεν τουυυ υπέβα
λε. Οι πεταλούδες
ψοφάνε όταν τις πι
άσεις. Χαλάνε τα
φτερά τους. Τους το
λέει με τον
τρόπο του, με συντομία
, με την γλωσσική του
αδυναμία.
Ύστερα από διάφορα που εκτυλίσσονται στη βόλτα στο
ποτάμι, τελικ
ά η συμφιλίωση επέρχεται. Τα τρία πα
ιδιά
γίνοντ
αι ενσυνείδητα μια φιλική παρέα. Βρέχουν τα πόδια το
υς
στο ποταμάκι κι ο
Μάνος με την αγνότητα και την αθωότητά
του βρίσκει την ευκαιρία να εκφράσει το θαυμασμό του για
την ομορφιά που βλέπει στα πρόσωπα των άλλων δύο παιδιών,
καθώς τα μουτ
ράκια τους καθρεφτίζονται στο νερό.
Στο βιβλίο υπάρχουν και δύο μητέρες.
Για τον επιπόλαιο αναγνώστη εμφανίζεται μόνο η μία.
Η μητέρα. της Άννας-Μαρίας από την πρώτη κιόλας σελίδα την
π
ροτρέπει:
n Να είσαι καλή με το Μάνο και να παίζετε οι δυο
σας:"
Για τον Προσεκτικό όμως αναγνώστη υπάρχει κα η μητέρα
του
Μάνου, αθέατη, απόλυτα όμως θεατή με το ρόλο που έχει

παίξει στο μεγάλωμα του παιδιού της. Ο Μ
άνος έχει καλή
κοινωνική συμπεριφoρά, γιατί η μητέ
ρα του, η οικογέ
νειά του,
αν θέλετε, δεν τον έχει
κλείσει στο σπίτι, πίσω από τις
κου
ρτίνες για διάφορους κοινωνικούς λόγους, όπως συνηθίζεται

στην Ελλάδα. Τον έχει αφήσει
να "κυκλοφορ
εί", όπως τα
"φυσιολογικά" π
αιδιά, να παίζει με τα χαλίκια στο πεζοδρ
όμιο,
να βουτά τα ποδα
ράκια το
υ στο ποτάμι, να μιλά με τα βατρ
άχια
και τ
ις πεταλούδες, να κάνει ακόμα και φάρσες. Έχει α
πεγκλωβίσει το παιδί. Έχει κάνει τα σωστά προς τα έξω ανοίγματα.
Η συμπεριφoρά των δύο μαμάδων στο βιβλίο του κ. Αυτζή είναι άψογη. Συμπεριφέρονται όμως όλες οι μητέρες το ίδιο;
Το περιεχόμενο του βιβλίου θέτει επί τάπητος ένα μείζον
θέμα. Πόσο είναι άραγε δυνατή η συνύπαρξη παιδιών, όταν
υπάρχουν γνωστικά και γλωσσικά προβλήματα και πολλές φορές
διεγερτική συμπεριφο
ρά σε μια τάξη, σ' ένα χώρο, σε μια γειτονιά;
Από τη λίγη εμπειρία μου, γνωρίζω ότι τα " κανονικά"
παιδιά
σ
' ένα μεγάλο ποσοστό είναι. «ώριμα» να αγκαλιάσουν
οποιαδήποτε διαφορά τούς επισημανθεί με σωστό τρόπο από
του
ς
δασκάλους ή από γονείς.
Αυτό το βιβλίο διδάσκει ένα τρόπο. Πολύ λίγα παιδιά γνωρί-
ζουν τι σημαίνει παι
δί με σύνδρομο ντάουν.
ο
ζωγράφος του
βιβλίου, ο κ. Νικόλας
Ανδρικόπουλος, έχει πετύχει τέλεια
την αναπαράσταση ενός τέτοιου παιδιoύ.
Κάποιος λoιπόν πρέπει να τους το εξηγήσει, να γνωρίσουν
το π
ρόβλημα και μετά από συζήτηση και επιχειρηματολογία
να το στηρίξουν. Να καταλάβουν ότι πρωταρχικό έργο για
μας είναι να ενσωματωθούν τα διαφορετικά παιδιά στην κοινωνία.
Τα παιδιά είναι πλάσματα που προετοιμάζονται να γίνουν
μεγάλοι. Εμείς οι
μεγάλοι
είμαστε εκείνοι που θα τα κατευθύ-
νουμε αποφασιστικά να μεγαλώσ
ουν. Κατά ένα μεγάλο ποσοστό
τα παιδιά αναπτύσσονται και εξελίσσοντα
ι ανάλογα με τη δική
μας ευφυΐα. Την ευφυΐα των μεγάλων, δηλαδή το πε
ρ
ιβάλλον
του. Τα παιδιά μαθαίνουν από τον τρόπο που ζουν.
Δέει ένα ωραίo κείμενο:
Αν ένα παιδί ζει με κριτική, μαθαίνει να καταδικάζει.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα, μαθαίνει να καβγαδίζει.
Αν ζει μέσα στην ειρωνεία, μαθαίνει να είναι ντροπαλό.
Αν ζει μέσα στην κατανόηση, μαθαίνει να είναι υπομονετικό.
Αν ζει μέσα στην ενθάρρυνση, μαθαίνει την εμπιστοσύνη,
Αν ζει μέσα στην παραδοχή και τη φιλία,
μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη στον κόσμο.
Το βιβλίο του κ. Αυτζή εκεί αποσκοπεί. Εκεί καταλήγει.
Με την παραδοχή και τη φιλία τα γειτονόπουλα βρίσκουν την
αγάπη και τον τρόπο να συνυπάρξουν.
Ακούστε μια από τις τελευταίες παραγράφους:
αφνικά ένα πλατς από κάτι απρόσμενο ταράζει την ησυχία
του νερού. Πάνω του σχηματίζονται περίεργοι κύκλοι πο
υ
μεγ
αλώνουν. Τα πρόσωπα της Άννας Mαρίας και του Αλέξη αρ
-
χίζ
ουν να γίνονται αλλιώτικα, να δείχνουν σαν του Μάνου.
Το κορίτσι τρομάζει, το ίδιο και το αγόρι. Δεν αντέχουν στο θέαμα. Αμήχανα κρύβoυν τα πρόσωπά τους στις παλάμες τους.
-
Μην κύβετε πρόσωπό σας: Ένα βαταχάκι ήταν, έφυε, τους
λέει ο Μάνος ατάραχος. Ελάτε! Σας αγαπάω!"
Τα παιδιά τρομάζουν διαπιστώνοντας ότι θα μπορούσαν
κι ε
κείνα να έχουν αλλιώτικο πρόσωπο, να είναι κι εκείν
α
μογγολάκια.
Δεν γράφονται πολλά τέτοια βιβλία, στην Ελλάδα τουλάχιστον.
Είναι θέματα ταμπού, θέματα που καίνε. Δύσκολα θέματα.
Το « Θέλω μόνο να παίξω μαζί σου" είναι από μόνο του ένα
δείγμα αλλαγής αντιλήψεων απέναντι στο παιδ
ί με ειδικές
αν
άγκες. Δείχνει να συντελείται μία πρόοδος, πρόοδος πο
υ
γίνετ
αι με πολύ αργά βήματα και στο κοινωνικό κατεστημένο
,
αλλά πάντως γίνεται.
Οι συγγραφείς μέσα στην πλοκή του έργου δεν αντιμετωπίζουν
το π
αιδί με ειδικές ανάγκες με όλες τις ιδιότητες πο
υ έχει,
αλλά
κάπως συγκαλυμμένα. Εδώ συμβαίνει το αντίθετο. Καμιά 
δεν κρύβεται. Τα μάτια, η πλακουτσωτή μύτη, η αδυναμία
της
ομιλίας. Ο Μάνος όμως με τις λίγες νοητικές ικανότητες, έχε
ι
καλύτερη κοινωνική συμπεριφά από τα άλλα παιδιά, τα υσιολογικά"
.
Επειδή πιστεύω ότι κάθε βιβλίο έχει το δικό του αστέρι, εύχομαι
το
αστεράκι του Μάνου να είναι πολύ φωτεινό και να διαγράψει
μια λαμπερή πορεία στον ουρανό των παιδικών βιβλίων.